XHEVAIR DERVISHI: Nuk dua vetëm të ndërtoj, dua të lë diçka pas!

Nga Korça në Selanik, një rrugëtim i ndërtuar mbi vlera, vizion dhe këmbëngulje

Ka njerëz që ndërtojnë për të krijuar diçka të bukur dhe ka të tjerë që ndërtojnë me një vizion shumë më të madh, të lënë një gjurmë. Xhevair Dervishi i përket kësaj të dytës. Rrugëtimi i tij, nga Korça në Selanik, është një histori e formuar mbi punën, këmbënguljen, vlerat dhe besimin se çdo sukses i vërtetë duhet të ketë një themel të fortë.

Në këtë intervistë, ai flet për rrugën që ka përshkuar, sfidat që e kanë formuar, vendimet që kanë ndërtuar karrierën e tij dhe mënyrën se si e sheh të ardhmen. Por mbi të gjitha, për atë që mbetet pasi projektet, shifrat dhe arritjet kalojnë: emri, vlerat dhe gjurma që lë pas një njeri.

Një bisedë për punën, vizionin dhe ambicien për të mos ndërtuar thjesht për sot, por për të krijuar diçka që mund të jetojë edhe nesër.

-Xhevair, mirë se vini në Intervista.al. Historia juaj nis në Korçë dhe vazhdon në Selanik. Dy qytete me identitete të forta, por me realitete të ndryshme. Çfarë morët me vete nga Korça dhe çfarë ju mësoi Selaniku?

-Faleminderit për ftesën. Mendoj se njeriu, pavarësisht se ku jeton dhe sa larg shkon, gjithmonë e merr me vete vendin ku është formuar. Korça për mua është më shumë se një qytet. Është një pjesë e karakterit tim. Aty mora ato vlera që më kanë shoqëruar gjatë gjithë jetës: respektin për familjen, rëndësinë e fjalës së dhënë, dashurinë për punën dhe vëmendjen ndaj detajit. Korça ka një kulturë të veçantë. Të mëson të mos bësh shumë zhurmë për atë që bën, por ta tregosh veten përmes punës. Selaniku më dha një tjetër perspektivë. Më vendosi përballë një tregu më të madh, njerëzve të ndryshëm, konkurrencës dhe një ritmi tjetër të jetës. Më mësoi se talenti është vetëm fillimi. Për të qëndruar gjatë duhet disiplinë, përshtatje dhe vizion.

Nëse Korça më dha rrënjët, Selaniku më dha hapësirën për të ndërtuar. Dhe sot, kur shoh pas, mendoj se këto dy qytete nuk janë dy kapituj të ndryshëm të jetës sime. Janë dy pjesë të së njëjtës histori.

-Nëse do ta përkufizonit suksesin tuaj përmes një metafore nga profesioni që keni zgjedhur, cilat do të ishin themelet mbi të cilat është ndërtuar?

-Një ndërtesë mund të ketë fasadën më të bukur në botë, por nëse nuk ka themele të forta, nuk mund të qëndrojë.

Edhe suksesi është i tillë. Themelet e mia janë familja, puna, karakteri, durimi dhe këmbëngulja. Por do të shtoja edhe një tjetër: aftësinë për të mos u dorëzuar kur gjërat nuk shkojnë sipas planit. Sepse është shumë e lehtë të jesh optimist kur gjithçka shkon mirë. Karakteri i vërtetë shfaqet kur përballesh me vështirësi. Kam mësuar se në biznes nuk mjafton të kesh një ide të mirë. Duhet të kesh forcën për ta çuar deri në fund, edhe kur rruga bëhet e vështirë. Dhe ndoshta kjo është një nga gjërat që më ka karakterizuar më shumë: nuk kam kërkuar rrugën më të lehtë. Kam kërkuar rrugën që më dukej e drejtë.

-Ju e shihni ndërtimin si art. Por a ka pasur momente në jetë kur ju është dashur të “shembni” diçka për të ndërtuar një version më të mirë të vetes?

-Patjetër. Ndonjëherë për të ndërtuar diçka më të mirë duhet të kesh kurajën të largosh diçka që dikur e mendoje si të domosdoshme. Kjo mund të jetë një ide, një mënyrë të menduari, një marrëdhënie, një frikë apo edhe një version i vjetër i vetes. Jeta nuk është gjithmonë vetëm ndërtim. Ka edhe momente kur duhet të bësh një hap pas, të reflektosh dhe të pranosh se diçka duhet ndryshuar. Me kalimin e viteve kam mësuar se ndryshimi nuk duhet të na trembë. Përkundrazi, shpesh është ai që na rrit. Sot jam më i qetë në vendimmarrje se sa kam qenë dikur. Jo sepse kam më pak probleme, por sepse kam mësuar t’i shoh ndryshe.

-Ju jeni shqiptar me rrënjë korçare dhe një sipërmarrës që ka ndërtuar një pjesë të rëndësishme të jetës në Selanik. Ku e gjeni sot identitetin tuaj?

-Nuk besoj se duhet të zgjedhësh. Unë jam shqiptar dhe jam krenar për rrënjët e mia. Jam rritur me një kulturë dhe një mënyrë të caktuar të të menduarit që më ka formuar. Por njëkohësisht Selaniku është bërë pjesë e jetës sime. Këtu kam punuar, kam ndërtuar, kam krijuar marrëdhënie profesionale dhe kam kaluar një pjesë të rëndësishme të jetës. Njeriu nuk humbet identitetin duke u integruar. Përkundrazi, identiteti bëhet më i pasur kur përballet me kultura dhe realitete të ndryshme. Unë nuk dua të harroj nga kam ardhur, por as nuk dua të kufizohem nga origjina ime. Besoj se njeriu duhet të ketë rrënjë të forta, por edhe horizont të gjerë.

-Çfarë do të thotë për ju të jesh një shqiptar që ndërton suksesin jashtë vendit?

-Do të thotë të mbash me vete një përgjegjësi të heshtur. Kur je jashtë vendit, në një farë mënyre nuk përfaqëson vetëm veten. Përfaqëson edhe familjen, edukimin që ke marrë dhe vendin nga vjen. Nuk dua ta shoh këtë si një barrë, por si një motivim. Gjithmonë kam besuar se shqiptari ka një potencial shumë të madh. Ajo që ndonjëherë na mungon është vazhdimësia, organizimi dhe besimi se mund të ndërtojmë gjëra të mëdha. Nëse një shqiptar arrin të ndërtojë një biznes, të krijojë vende pune, të respektojë partnerët dhe klientët dhe të ndërtojë një emër të mirë jashtë vendit, kjo është diçka që më bën krenar. Por lidhja me Shqipërinë nuk duhet të jetë vetëm emocionale. Kur ke mundësi, duhet të përpiqesh të japësh diçka mbrapsht.

-Në një botë ku luksi shpesh lidhet me pasurinë dhe statusin, çfarë është luksi për Xhevahir Dervishin?

-Luksi ndryshon kuptim me moshën. Kur je i ri, ndoshta e lidh luksin me gjërat që dëshiron të kesh. Më vonë fillon ta lidhësh me gjërat që nuk mund t’i blesh. Për mua sot luksi është koha, qetësia dhe liria. Të kesh mundësi të zgjedhësh me kë do të punosh. Të kesh kohë për familjen. Të mundesh të ulesh në një tavolinë me njerëzit e tu pa menduar për telefonin apo problemet e ditës. Edhe një shtëpi e bukur, një projekt i realizuar me cilësi apo një arkitekturë e veçantë janë forma luksi. Por ato janë vetëm pjesa e dukshme. Luksi i vërtetë është të jesh në paqe me veten. Dhe kjo është diçka që nuk shitet në asnjë dyqan.

-Ndërtimi është një industri ku detaji bën diferencën. Sa rëndësi i jepni perfeksionit?

-Perfeksioni absolut ndoshta nuk ekziston. Por përpjekja për ta arritur është ajo që e çon një projekt në një nivel tjetër. Unë i kushtoj shumë rëndësi detajit sepse besoj se cilësia nuk është një gjë e vetme. Është shuma e shumë detajeve të vogla. Një material i mirë, një përfundim i pastër, një zgjidhje arkitekturore e menduar, funksionaliteti, ndriçimi, hapësirat e gjelbra… të gjitha bashkë krijojnë eksperiencën. Një projekt i mirë nuk duhet vetëm të duket bukur në ditën e inaugurimit. Duhet të vazhdojë të duket mirë dhe të funksionojë mirë edhe vite më vonë. Kjo është diferenca mes të ndërtuarit dhe të krijuarit.

-Sot shumë njerëz flasin për suksesin. Por sa flitet për çmimin që paguan për të?

Ndoshta nuk flitet mjaftueshëm. Suksesi ka një çmim dhe shpesh ai çmim është koha. Koha që nuk e kalon me familjen. Fundjavat që kthehen në ditë pune. Telefonatat në orët kur të gjithë të tjerët pushojnë. Vendimet që duhet të marrësh edhe kur je i lodhur. Sipërmarrja nuk është vetëm fotografia e bukur e suksesit. Ka shumë net pa gjumë, shumë pasiguri dhe shumë momente ku pyet veten nëse je në rrugën e duhur. Por unë nuk i shoh sakrificat si diçka për të cilën duhet të ankohem. Ato janë pjesë e rrugës. Ajo që kam mësuar është se duhet të dish edhe kur të ndalosh. Sepse nuk ka kuptim të fitosh gjithçka profesionalisht dhe të humbasësh gjërat që kanë më shumë rëndësi në jetë.

-Cili ka qenë mësimi më i madh që ju kanë dhënë vështirësitë?

-Që asgjë nuk është e përhershme. As suksesi, as vështirësia. Kur je në një periudhë të vështirë, duhet të kesh durim. Kur je në një periudhë të mirë, duhet të kesh përulësi. Kjo më ka ndihmuar shumë. Nuk duhet të dehesh nga suksesi dhe nuk duhet të thyhesh nga dështimi. Çdo situatë duhet parë si një kapitull, jo si fundi i historisë. Dhe ndoshta ky është një nga ndryshimet më të mëdha mes meje sot dhe meje shumë vite më parë: sot kam më shumë durim.

-Keni qenë pjesë e spektaklit “Shën Tereza, shqiptarja e gjithë botës” në Ulqin, nën produksionin e Sokol Gugës. Çfarë do të thoshte për ju të ishit pjesë e atij projekti?

-Ishte një eksperiencë që e vlerësova shumë. Shën Tereza është një figurë që e ka kapërcyer çdo kufi. Ajo është një simbol i humanizmit, përkushtimit dhe dashurisë ndaj njerëzve. Për mua ishte e rëndësishme të isha pjesë e një eventi që kishte një dimension të tillë kulturor dhe njerëzor. Më pëlqen të jem pranë projekteve që nuk kanë vetëm një vlerë të momentit, por përcjellin një mesazh. Dhe besoj se një sipërmarrës duhet të ketë edhe një dimension social e njerëzor.

Biznesi është i rëndësishëm, por ajo që mbetet në fund është kontributi që ke dhënë.

-Nëse do t’ju duhej të zgjidhnit, sukses apo respekt?

-Respekt. Sepse suksesi mund të shihet nga larg. Respekti fitohet nga afër. Mund të kesh një kompani të madhe, shumë projekte dhe shumë pasuri, por nëse njerëzit nuk të besojnë dhe nuk të respektojnë, diçka e rëndësishme mungon. Për mua fjala e mbajtur ka më shumë vlerë se një kontratë e madhe dhe besoj se respekti ndërtohet njësoj si një ndërtesë: ngadalë, me themele të forta dhe me shumë punë. Mund ta humbasësh shumë shpejt, por për ta fituar duhen vite.

-Çfarë dëshironi të ndryshoni apo të ndërtoni në vitet e ardhshme?

-Ambicia ime nuk është vetëm të bëj projekte më të mëdha. Dua të bëj projekte më të mira. Dua që çdo projekt i ri të ketë më shumë cilësi, më shumë identitet dhe më shumë vlerë. Dua që njerëzit që blejnë apo jetojnë në një prej projekteve tona të ndihen mirë me zgjedhjen që kanë bërë. Gjithashtu dua të ndërtoj një kompani që nuk varet vetëm nga një individ, por që ka një kulturë pune dhe standarde që vazhdojnë edhe më tej. Sepse suksesi i vërtetë nuk është kur ti je i domosdoshëm. Është kur ke ndërtuar diçka që mund të vazhdojë edhe pa ty.

-Shpesh, pas një projekti të madh nuk qëndron vetëm një individ, por një vizion i përbashkët. Sa të rëndësishëm kanë qenë bashkëpunëtorët dhe investitorët tuaj në realizimin e projekteve në Selanik dhe në Halkidiki, veçanërisht në bregdetin fantastik të Kallitheas?

-Mendoj se kjo është një nga të vërtetat më të rëndësishme të sipërmarrjes: asnjë projekt i madh nuk ndërtohet nga një njeri i vetëm. Pas çdo godine, çdo kompleksi dhe çdo projekti që shohim të përfunduar, ka një histori njerëzish që kanë besuar te një ide dhe kanë vendosur të ecin së bashku drejt realizimit të saj. Për mua, bashkëpunëtorët dhe investitorët kanë qenë dhe vazhdojnë të jenë një pjesë thelbësore e rrugëtimit tim. Një ide mund të jetë shumë e bukur, por që ajo të bëhet realitet kërkon njerëz që ta besojnë, kapital që ta mbështesë, profesionalizëm që ta zhvillojë dhe një ekip që ta çojë deri në fund. Në Selanik kemi pasur mundësinë të bashkëpunojmë me njerëz dhe partnerë që ndajnë të njëjtën filozofi: të mos bëjmë thjesht ndërtime, por të krijojmë hapësira me cilësi, estetikë, funksionalitet dhe identitet. E njëjta filozofi na ka shoqëruar edhe në Halkidiki, një nga zonat më të bukura të Greqisë. Dhe veçanërisht Kallithea ka një karakter të jashtëzakonshëm. Deti, natyra, drita, peizazhi dhe atmosfera e zonës krijojnë një kombinim që të imponon një standard tjetër kur mendon një projekt. Kur ndërton në një vend kaq të bukur, sfida është të mos konkurrosh me natyrën, por të bashkëjetosh me të. Kjo është arsyeja pse në projektet tona kemi dashur që arkitektura të jetë moderne dhe elegante, por njëkohësisht të respektojë ambientin dhe karakterin e destinacionit. Qëllimi nuk është thjesht të ndërtosh një pronë të bukur, por të krijosh një eksperiencë që njerëzit ta ndiejnë që në momentin e parë. Dhe këtu roli i investitorëve është jashtëzakonisht i rëndësishëm. Investitori nuk është thjesht dikush që vendos kapital. Një investitor i mirë është një partner që duhet të ketë besim te vizioni dhe të kuptojë se një projekt cilësor kërkon kohë, durim dhe vendime të menduara. Kam pasur fatin të bashkëpunoj me njerëz që nuk shohin vetëm shifrat e një projekti, por shohin edhe atë që mund të krijohet pas tyre. Besimi është kapitali i parë i çdo bashkëpunimi. Pa besim, edhe projekti më i mirë mbetet vetëm një ide në letër. Prandaj, kur shoh sot projektet që kemi realizuar në Selanik dhe në Halkidiki, nuk i shoh vetëm si punën time. I shoh si rezultat të një ekipi dhe një vizioni të përbashkët. Pas tyre qëndrojnë investitorë që na besuan, partnerë që ndanë të njëjtën ambicie, arkitektë dhe inxhinierë që dhanë eksperiencën e tyre, profesionistë dhe ekipe pune që u kujdesën për çdo detaj dhe, mbi të gjitha, njerëz që besuan se mund të krijonim diçka më të mirë. Dhe mendoj se ky është edhe një nga sekretet e suksesit: të dish të zgjedhësh njerëzit me të cilët do të ndërtosh.Sepse mund të kesh një ide të shkëlqyer, por njerëzit e duhur janë ata që e kthejnë vizionin në realitet. Sot, kur flasim për projektet tona në Selanik dhe veçanërisht në Kallithea, unë ndiej mbi të gjitha mirënjohje. Mirënjohje për çdo partner që na ka besuar, për çdo investitor që ka vendosur të jetë pjesë e rrugëtimit dhe për çdo profesionist që ka kontribuar në krijimin e tyre. Kjo është edhe arsyeja pse shikoj me shumë optimizëm drejt së ardhmes. Sepse kur krijon një marrëdhënie të fortë mes vizionit, kapitalit, profesionalizmit dhe besimit, atëherë nuk ndërton vetëm një projekt. Ndërton një histori që mund të vazhdojë.

-Dhe në fund, ndoshta pyetja më personale, Çfarë do të donit të shkruhej për Xhevahir Dervishin pas 20 vitesh?

Nuk do të doja të shkruhej vetëm se sa ndërtesa ka ndërtuar. Do të doja të shkruhej se ishte një njeri që ndërtoi me karakter. Që nuk harroi nga erdhi, që respektoi njerëzit, që e mbajti fjalën, që punoi shumë, por kuptoi se jeta është më e madhe se puna. Do të doja që njerëzit me të cilët kam punuar të thoshin: “Ishte korrekt me ne.” Do të doja që njerëzit që kanë marrë një mundësi prej meje të thoshin: “Në një moment të jetës sime, ai më dha një dorë.” Dhe mbi të gjitha, do të doja që familja ime të ishte krenare për njeriun që kam qenë, jo vetëm për atë që kam arritur. Sepse në fund të jetës, ndërtesat mbeten në qytet, por emri yt mbetet te njerëzit. Dhe nëse do të më jepej mundësia të zgjidhja vetëm një fjali për të më përshkruar, do të ishte kjo: “Xhevair Dervishi nuk u mjaftua vetëm duke ndërtuar; ai u përpoq të linte gjurmë.” Sepse ky ka qenë gjithmonë qëllimi. Jo vetëm të ndërtoj, por të lë diçka pas.