{"id":7347,"date":"2015-01-08T20:44:18","date_gmt":"2015-01-08T19:44:18","guid":{"rendered":"http:\/\/intervista.al\/web\/?p=7347"},"modified":"2015-01-08T20:44:18","modified_gmt":"2015-01-08T19:44:18","slug":"u-vesha-si-djale-e-shkova-ne-itali","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/intervista.al\/web\/2015\/01\/u-vesha-si-djale-e-shkova-ne-itali\/","title":{"rendered":"U vesha si djal\u00eb e shkova n\u00eb Itali&#8230;"},"content":{"rendered":"<p>Jam nj\u00eb vajz\u00eb 27 vje\u00e7e. Historia ime fillon n\u00eb vitin 2000, kur ende kishte arm\u00eb kudo n\u00eb Shqip\u00ebri. Isha 15 vje\u00e7e at\u00ebhere, jetoja me mamin, v\u00ebllain e vog\u00ebl dhe gjysh\u00ebrit e s\u00ebmur\u00eb\u2026 Babai kishte pak koh\u00eb q\u00eb ishte larguar ilegalisht p\u00ebr n\u00eb Itali, p\u00ebr t\u00eb pasur ne nj\u00eb jet\u00eb m\u00eb t\u00eb mir\u00eb. Jetonim t\u00eb qet\u00eb, edhe pse ishim t\u00eb varf\u00ebr. Me babin flisnim 2 her\u00eb n\u00eb jav\u00eb n\u00eb telefon. Aq e kishte ai mund\u00ebsin\u00eb t\u00eb kontaktonte me ne, sepse mundohej me mish e me shpirt q\u00eb vet\u00ebm t\u00eb kursente. Gjith\u00e7ka po shkonte p\u00ebr mrekulli. Edhe pse nuk ishim mir\u00eb nga gjendja ekonomike, jetonim t\u00eb lumtur sepse kishim nj\u00ebri-tjetrin, derisa nj\u00eb dit\u00eb na mor\u00ebn n\u00eb telefon dhe na than\u00eb q\u00eb babi im q\u00eb punonte n\u00eb nd\u00ebrtim kishte r\u00ebn\u00eb nga skela dhe, meq\u00eb punonte n\u00eb t\u00eb zez\u00eb, pronari thjesht e kishte \u00e7uar n\u00eb spital dhe e kishte l\u00ebn\u00eb aty. U shqet\u00ebsuam v\u00ebrtet shum\u00eb. Ai kishte nevoj\u00eb p\u00ebr ndihm\u00ebn e kujdesin ton\u00eb dhe ne nuk i ishim pran\u00eb. Duhet t\u00eb shkonte dikush, t\u00eb kujdesej p\u00ebr t\u00eb e ta identifikonte sepse n\u00ebse nuk shkonte asnj\u00eb, spitali e nxirrte dhe e linte n\u00eb m\u00ebshir\u00eb t\u00eb Kryqit t\u00eb Kuq dhe shoqatave t\u00eb emigrant\u00ebve. Mami nuk shkonte dot p\u00ebr shkak t\u00eb v\u00ebllait. Asnj\u00eb kush\u00ebri nuk e mori p\u00ebrsip\u00ebr. Ndodheshim n\u00eb nj\u00eb situat\u00eb mjaft t\u00eb v\u00ebshtir\u00eb dhe askush nuk po na ndihmonte. I thash\u00eb mamit se do t\u00eb ikja un\u00eb, por ajo u shokua vet\u00ebm nga mendimi se nj\u00eb vajz\u00eb mund t\u00eb nisej fare e vetme p\u00ebr n\u00eb Itali, k\u00ebshtu q\u00eb ika pa lejen e saj, takova vet\u00ebm gjyshen e cila m\u00eb dha disa para q\u00eb t\u2019i kisha me vete. Preva flok\u00ebt si djemt\u00eb dhe ika n\u00eb Durr\u00ebs, e bindur se askush nuk do ta kuptonte q\u00eb isha vajz\u00eb. N\u00eb port, u p\u00ebrpoqa t\u00eb hipja n\u00eb disa tragete, por m\u00eb nxor\u00ebn disa her\u00eb me t\u00eb shtyr\u00eb. Kur m\u00eb mor\u00ebn nga trageti i fundit, nj\u00eb grua me tre f\u00ebmij\u00eb t\u00eb vegj\u00ebl, m\u00eb tha:<\/p>\n<p>&#8211; Ik biro, se nuk t\u00eb l\u00ebn\u00eb qenat t\u00eb kalosh. T\u00eb ishte p\u00ebr mua, ikja andej nga moli dhe hipja n\u00eb gomone, po kam hall se m\u00eb vdesin f\u00ebmij\u00ebt.<br \/>\nE pyeta se ku ishte moli dhe u nisa. Po err\u00ebsohej. Eca p\u00ebrgjat\u00eb bregut 2 kilometra duke fshir\u00eb lot\u00ebt dhe duke p\u00ebshp\u00ebritur: \u201cDo vij, babi, ke p\u00ebr ta par\u00eb, do vij e do t\u00eb t\u00eb gjej. Gjall\u00eb a vdekur un\u00eb do vij!\u201d. Nga larg, pash\u00eb zjarr e u afrova. Ishin rreth 50 vet\u00eb dhe 4 gomone. Iu afrova nj\u00ebrit prej pronar\u00ebve m\u00eb t\u00eb vjet\u00ebr t\u00eb gomoneve dhe iu luta e iu p\u00ebrgj\u00ebrova q\u00eb t\u00eb m\u00eb merrte edhe mua, po m\u00eb tha: \u201cIk se nuk hyj n\u00eb gjynah me f\u00ebmij\u00eb\u201d. Duke qar\u00eb, i shpjegova hallin q\u00eb kisha. M\u00eb n\u00eb fund, pas shum\u00eb lutjesh e p\u00ebrpjekjeve t\u00eb mia, m\u00eb tha:<br \/>\n&#8211; Hip, se nuk je shum\u00eb i r\u00ebnd\u00eb, por me kusht q\u00eb \u00e7ant\u00ebn t\u00eb mos e marr\u00ebsh!<br \/>\nU detyrova ta lija \u00e7ant\u00ebn dhe mora me vete vet\u00ebm qesen e buk\u00ebs. Hipa n\u00eb gomone. Ishim 12 vet\u00eb. N\u00eb det t\u00eb hapur b\u00ebnte ftoht\u00eb. Dridhesha dhe kisha shum\u00eb frik\u00eb. Nj\u00eb djal\u00eb rreth 18 vje\u00e7 m\u00eb dha xhaket\u00ebn e tij q\u00eb t\u00eb mb\u00ebshtillesha. Hapa qesen e buk\u00ebs q\u00eb kisha marr\u00eb me vete dhe ia dhash\u00eb atij gjysm\u00ebn. Ai u hutua, por e mori. M\u00eb zuri gjumi n\u00eb kraharorin e tij dhe u zgjova nga t\u00eb thirrurat. Kishte dallg\u00eb dhe gomonia po r\u00ebndohej. Ai q\u00eb po e drejtonte tha se nj\u00ebrin do ta hidhte n\u00eb det q\u00eb t\u00eb shp\u00ebtonin t\u00eb tjer\u00ebt. Un\u00eb isha aty pa paguar, por ai nuk m\u00eb hodhi mua. Gjeti at\u00eb q\u00eb ishte m\u00eb i sh\u00ebndosh\u00eb dhe e hodhi. U tmerrova! E pash\u00eb me syt\u00eb e mi tek po mbytej e th\u00ebrriste: \u201cMa b\u00ebj hallall, nan\u00eb&#8230;\u201d. U shokova, por nuk nxora z\u00eb. M\u00eb zuri p\u00ebrs\u00ebri gjumi dhe, kur u zgjova, nga larg dukej toka italiane. Njer\u00ebzit, nga g\u00ebzimi, harruan se ishin n\u00eb gomone dhe po k\u00ebrcenin. Nuk e kuptova mir\u00eb \u00e7far\u00eb ndodhi sepse isha p\u00ebrgjum\u00ebsh, por gomonia po fundosej dhe k\u00ebsaj rradhe do t\u00eb vdisnim t\u00eb gjith\u00eb. Ishim 1 kilomet\u00ebr larg bregut dhe un\u00eb not nuk dija. Po mbytesha, por n\u00eb momentin e fundit nj\u00eb dor\u00eb m\u00eb kapi nga beli. Ishte djali q\u00eb m\u00eb dha xhaket\u00ebn&#8230; Tre metra m\u00eb andej ishte nj\u00eb rrot\u00eb q\u00eb, n\u00ebse e kapnim, shp\u00ebtonim, por ne po fundoseshim.<br \/>\n\u201cIk, i thash\u00eb, shp\u00ebto veten!\u201d, por ai nuk m\u00eb l\u00ebshoi. Arrit\u00ebm t\u00eb dilnim deri n\u00eb breg me ndihm\u00ebn e atij objekti. Ishim t\u00eb lodhur p\u00ebr vdekje. N\u00eb Bari kisha nj\u00eb kush\u00ebri t\u00eb mamit. E kisha sh\u00ebnuar numrin e tij t\u00eb telefonit. Ai do t\u00eb m\u00eb merrte kur t\u00eb mb\u00ebrrija dhe do t\u00eb m\u00eb \u00e7onte n\u00eb Gjenov\u00eb, atje ku ndodhej babi, por n\u00eb breg, kur m\u00eb than\u00eb t\u00eb lija \u00e7ant\u00ebn, un\u00eb e kisha harruar numrin aty. Ai djali q\u00eb m\u00eb shp\u00ebtoi quhej Gjergji dhe ishte nga Puka. Kur e pyeta pse m\u00eb shp\u00ebtoi, ai tha:<br \/>\n&#8211; Sepse ti ndave buk\u00ebn me mua, duke e ditur q\u00eb n\u00eb Itali do t\u00eb vdisje urie. Ti je njeri i mir\u00eb&#8230;<br \/>\nAi vendosi t\u00eb m\u00eb ndihmonte t\u00eb gjeja babin dhe pastaj, secili n\u00eb jet\u00ebn e vet. N\u00eb Bari blem\u00eb nj\u00eb kov\u00eb e dy sfyngjera q\u00eb t\u00eb pastronim makina, por askush nuk ndalonte sepse ne ishim shum\u00eb t\u00eb pis\u00ebt. M\u00eb kujtohet nj\u00eb grua e cila m\u00eb dha lek vet\u00ebm q\u00eb t\u00eb mos ia prekja xhamin. Na u mbush\u00ebn syt\u00eb me lot t\u00eb dyve nga veprimi i saj. Sa t\u00eb b\u00ebnim lek\u00ebt e biletave, nuk do punonim m\u00eb aty. T\u00eb nes\u00ebrmen njoha dy shqiptar\u00eb. Ata m\u00eb than\u00eb se ishin pun\u00ebsuar n\u00eb nj\u00eb fabrik\u00eb q\u00eb b\u00ebnte l\u00ebng frutash. M\u00eb soll\u00ebn 9 arka me portokalle dhe nj\u00eb shtrydh\u00ebse mekanike. N\u00eb mbr\u00ebmje, erdh\u00ebn dhe mor\u00ebn l\u00ebngun. K\u00ebshtu vazhdova nj\u00eb jav\u00eb. Duart m\u2019u enjt\u00ebn e m\u2019u b\u00ebn\u00eb me pu\u00e7rra. Buk\u00eb haja pak sepse nj\u00eb pjes\u00eb e ruaja p\u00ebr Gjergjin. Pasi kaloi nj\u00eb jav\u00eb, shkova t\u00eb merrja parat\u00eb q\u00eb m\u00eb takonin nga puna ime. Pronari m\u00eb pyeti nga isha dhe un\u00eb i thash\u00eb t\u00eb v\u00ebrtet\u00ebn p\u00ebr gjith\u00e7ka. Ai u prek nga historia ime dhe vendosi t\u00eb na i blinte ai biletat p\u00ebr n\u00eb Gjenov\u00eb. T\u00eb nes\u00ebrmen u nis\u00ebm. Sapo mb\u00ebrrita, mora mamin n\u00eb telefon. P\u00ebr fat t\u00eb mir\u00eb, numrin e saj e mbaja mend p\u00ebrmend\u00ebsh. Ajo e shkreta kishte ardhur me nj\u00eb frym\u00eb p\u00ebr t\u00eb folur. Kishte nj\u00eb koh\u00eb t\u00eb gjat\u00eb q\u00eb nuk merrte asnj\u00eb lajm p\u00ebr mua. Ishin b\u00ebr\u00eb t\u00eb gjith\u00eb shum\u00eb merak, madje at\u00eb dit\u00eb mami m\u00eb thoshte: \u201cMir\u00eb p\u00ebr babin e dinin q\u00eb ishte i s\u00ebmur\u00eb, por po na mbyste meraku p\u00ebr ty&#8230;\u201d. I thash\u00eb mamit q\u00eb babin do shkoja ta takoja dhe i tregova shum\u00eb shkurt p\u00ebr Gjergjin q\u00eb m\u00eb kishte ndihmuar. E ndjeja nga z\u00ebri i saj q\u00eb u lumturua pa mas\u00eb q\u00eb e mora n\u00eb telefon, i dridhej z\u00ebri kur fliste dhe pothuajse shumic\u00ebn e koh\u00ebs gjat\u00eb bised\u00ebs vet\u00ebm m\u00eb pyeste a isha mir\u00eb me sh\u00ebndet, sikur ajo t\u00eb kishte ndier di\u00e7ka q\u00eb nuk shkonte me mua dhe ishte e shqet\u00ebsuar, por \u00e7\u2019t\u2019i tregoja un\u00eb? Ajo, pak e merakosur ishte q\u00eb m\u00eb kishte larg e nuk m\u00eb shikonte me sy, t\u2019i tregoja edhe ato q\u00eb kisha kaluar, nuk kishte kuptim. Vet\u00ebm i thoja se babin do ta takoja dhe isha e bindur se ai do t\u00eb ishte mir\u00eb. I thash\u00eb se do ta lajm\u00ebroja p\u00ebr \u00e7do gj\u00eb, sepse ata v\u00ebrtet ishin n\u00eb merak, p\u00ebr ne t\u00eb dy. Babi ishte akoma gjall\u00eb, n\u00eb t\u00eb nj\u00ebjtin spital. Shkuam atje n\u00eb spital, ku ishin gjasht\u00eb emigrant\u00eb shqiptar\u00eb me t\u00eb nj\u00ebjtin d\u00ebmtim. Babi ishte i parafundit. Ai ishte rr\u00ebnuar shum\u00eb dhe qau nga g\u00ebzimi kur m\u00eb pa. Kaluan disa dit\u00eb e un\u00eb e Gjergji flinim n\u00eb Gjenev\u00eb, n\u00eb hyrje t\u00eb nj\u00eb pallati. Gjergji, q\u00eb tashm\u00eb e kishte kuptuar se un\u00eb nuk isha djal\u00eb, por vajz\u00eb, kujdesej n\u00eb maksimum q\u00eb t\u00eb ruante distanc\u00ebn me mua. Nj\u00eb dit\u00eb, drejtori i spitalit na thirri p\u00ebr t\u00eb paguar fatur\u00ebn. I thash\u00eb q\u00eb nuk kisha gj\u00eb tjet\u00ebr ve\u00e7 shpirtit dhe n\u00ebse ai do t\u00eb lajm\u00ebronte policin\u00eb, neve do t\u00eb na kthenin n\u00eb Shqip\u00ebri.<br \/>\n&#8211; Atje, i thash\u00eb, kam vet\u00ebm nj\u00eb sht\u00ebpi q\u00eb po ta prek\u00ebsh me dor\u00eb tundet. Nuk kam asgj\u00eb tjet\u00ebr.<br \/>\nAi nuk na b\u00ebri keq, p\u00ebrkundrazi, na gjeti nj\u00eb pun\u00eb n\u00eb lavanderi ku do t\u00eb hekurosnim \u00e7ar\u00e7af\u00eb. Ishte nj\u00eb mrekulli p\u00ebr ne! Kishim nj\u00eb streh\u00eb dhe ishim n\u00eb spital, af\u00ebr babit. Pas 3 muajsh, babi doli nga spitali dhe aty u b\u00eb i gjall\u00eb nj\u00eb kush\u00ebriri i tij, q\u00eb i gjeti nj\u00eb pun\u00eb n\u00eb karburant. Ne u kthyem n\u00eb dhom\u00ebn ku kishte jetuar babi m\u00eb par\u00eb. M\u00eb ne erdhi t\u00eb jetonte edhe Gjergji. Filloi pun\u00eb edhe ai, por pas disa muajsh, at\u00eb e mori n\u00eb telefon daja q\u00eb jetonte n\u00eb Parma dhe ai do t\u00eb largohej. Do t\u00eb m\u00eb mungonte tmerr\u00ebsisht shum\u00eb miku im q\u00eb m\u00eb shp\u00ebtoi jet\u00ebn e q\u00eb m\u00eb respektoi si nj\u00eb mot\u00ebr. Pas nj\u00eb viti, ne mor\u00ebm edhe familjen dhe u rregulluam mir\u00eb. Un\u00eb fillova shkoll\u00ebn. Kaluan 5 vjet dhe \u00e7do dit\u00eb e kujtoja mal\u00ebsorin e ndersh\u00ebm q\u00eb m\u00eb ndihmoi. \u201cEh, sikur ta takoja nj\u00eb dit\u00eb!\u201d, mendoja. Ai njeri u tregua nj\u00eb mashkull i v\u00ebrtet\u00eb me t\u00eb gjitha cil\u00ebsit\u00eb e mira q\u00eb kishte dhe pavar\u00ebsisht se ne t\u00eb dy ishim n\u00eb nj\u00eb situat\u00eb mjaft t\u00eb v\u00ebshtir\u00eb, nuk u dor\u00ebzuam asnj\u00ebher\u00eb, t\u00eb dy ishim t\u00eb guximsh\u00ebm, donim t\u00eb arrinim at\u00eb \u00e7ka i premtuam nj\u00ebri-tjetrit dhe ia dol\u00ebm. Un\u00eb mendoj se gj\u00ebrat e mira duhet shum\u00eb koh\u00eb p\u00ebr t\u2019i arritur, nd\u00ebrsa e keqa b\u00ebhet shum\u00eb shpejt, sa hap e mbyll syt\u00eb, si\u00e7 i ndodhi fatkeq\u00ebsia babait tim.<br \/>\nNj\u00eb pasdite, n\u00eb sall\u00ebn e leksioneve erdhi nj\u00eb djal\u00eb q\u00eb k\u00ebrkonte \u00e7ant\u00ebn e profesor Luigjit. E njoha nga z\u00ebri&#8230; Tashm\u00eb ishte nj\u00eb djal\u00eb i bukur, i past\u00ebr, ishte ai, Gjergji! U p\u00ebrqafuam me mall t\u00eb madh. Ai m\u00eb tha se tani po punonte si shofer i pedagogut tim. Sa shum\u00eb mall kisha p\u00ebr t\u00eb! Doja ta p\u00ebrqafoja fort e t\u2019i tregoja sa shum\u00eb m\u00eb kishte munguar gjith\u00eb at\u00eb koh\u00eb q\u00eb nuk ishim par\u00eb. Ai kishte 2 vjet q\u00eb m\u00eb kishte k\u00ebrkuar kudo n\u00ebp\u00ebr Gjenev\u00eb. M\u00eb kishte k\u00ebrkuar kudo ku kishim qen\u00eb bashk\u00eb dhe kurr\u00eb nuk i kishte humbur shpresat.<br \/>\nPas disa muajsh, ai m\u00eb tha se m\u00eb donte, jo thjesht p\u00ebr t\u2019u lidhur, po p\u00ebr t\u2019u fejuar. Isha shum\u00eb e lumtur p\u00ebr k\u00ebt\u00eb gj\u00eb, sepse edhe un\u00eb e doja shum\u00eb. Tashm\u00eb ishte i bindur q\u00eb m\u00eb donte. Me tha:<br \/>\n&#8211; T\u00eb kisha pran\u00eb kur ti ruaje buk\u00ebn t\u00ebnde p\u00ebr mua e kur flije p\u00ebrtok\u00eb p\u00ebr mua dhe kjo \u00ebsht\u00eb dashuri e v\u00ebrtet\u00eb. Tani q\u00eb t\u00eb rigjeta, ti je prap\u00eb po e nj\u00ebjta vajz\u00eb e brisht\u00eb dhe un\u00eb dua t\u00eb martohem me ty. T\u00eb lutem, m\u00eb prano, kjo \u00ebsht\u00eb dashuri e v\u00ebrtet\u00eb!<br \/>\nUn\u00eb fillova t\u00eb qaja nga g\u00ebzimi. Fjal\u00ebt e tij aq t\u00eb bukura e t\u00eb goditura m\u00eb b\u00ebn\u00eb q\u00eb t\u00eb mos p\u00ebrmbahesha. Nuk e kisha menduar asnj\u00eb moment q\u00eb mund t\u2019i d\u00ebgjoja ato fjal\u00eb nga goja e Gjergjit, me t\u00eb v\u00ebrtet\u00eb e kujtoja shum\u00eb shpesh dhe m\u00eb kishte marr\u00eb malli p\u00ebr t\u00eb, por nuk e mendoja se nj\u00eb dit\u00eb do t\u00eb ishte ai mashkulli q\u00eb do t\u00eb m\u00eb propozonte p\u00ebr martes\u00eb. Ne u fejuam me d\u00ebshir\u00ebn e t\u00eb gjith\u00ebve dhe tani, un\u00eb jam nj\u00eb fem\u00ebr shum\u00eb e lumtur q\u00eb kam p\u00ebrkrah nj\u00eb mashkull si Gjergji. E quaj veten me fat. Tashm\u00eb kemi nj\u00eb djal\u00eb q\u00eb e quajn\u00eb Noa dhe jemi shum\u00eb t\u00eb lumtur. Zoti na ka bekuar me nj\u00eb engj\u00ebll t\u00eb v\u00ebrtet\u00eb. Ai \u00ebsht\u00eb arsyeja e gjith\u00e7kaje q\u00eb b\u00ebjm\u00eb dhe na e zbukuron jet\u00ebn \u00e7do dit\u00eb e m\u00eb shum\u00eb. \u00cbsht\u00eb gjith\u00e7ka p\u00ebr ne t\u00eb dy, lumturia jon\u00eb. Mendoj se nj\u00eb dit\u00eb do t\u00eb jem v\u00ebrtet krenare n\u00ebse im bir i ngjan t\u00eb atit me cil\u00ebsit\u00eb e mira q\u00eb ai ka sepse mbi gjith\u00e7ka tjet\u00ebr n\u00eb jet\u00eb mendoj se duhet t\u00eb jet\u00eb njeriu. Gjergji dhe Noa jan\u00eb dy dashurit\u00eb m\u00eb t\u00eb m\u00ebdha t\u00eb jet\u00ebs sime, jan\u00eb arsyeja pse un\u00eb ekzistoj, m\u00eb b\u00ebjn\u00eb q\u00eb \u00e7do dit\u00eb ta jetoj ndryshe, pa monotoni e pesimiz\u00ebm. Ata jan\u00eb fryma ime. Gjergji m\u00eb thot\u00eb shpesh q\u00eb d\u00ebshiron t\u00eb kemi edhe nj\u00eb vajz\u00eb e cila do q\u00eb t\u00eb m\u00eb ngjaj\u00eb mua dhe Noa t\u00eb ket\u00eb nj\u00eb mot\u00ebr e t\u00eb jet\u00eb nj\u00eb f\u00ebmij\u00eb shum\u00eb i lumtur. P\u00ebr gjith\u00e7ka q\u00eb kam deri m\u00eb sot, i them faleminderit t\u00eb madhit Zot q\u00eb kishte caktuar nj\u00eb fat kaq t\u00eb mir\u00eb p\u00ebr mua, sepse mendoj se deri dit\u00ebn q\u00eb kemi lindur, jeta jon\u00eb \u00ebsht\u00eb si nj\u00eb lib\u00ebr ku Zoti i madh e ka shkruar se \u00e7far\u00eb do t\u00eb na ndodh\u00eb dhe se k\u00eb do t\u00eb kemi n\u00eb krah p\u00ebr t\u00eb gjith\u00eb jet\u00ebn. Un\u00eb jam femra m\u00eb e lumtur q\u00eb kam nj\u00eb bashk\u00ebshort t\u00eb mrekulluesh\u00ebm dhe nj\u00eb djal\u00eb i cili \u00ebsht\u00eb si engj\u00ebll e m\u00eb fal jet\u00eb \u00e7do dit\u00eb. Buz\u00ebqeshja e tij m\u00eb b\u00ebn t\u00eb harroj gjith\u00e7ka sepse q\u00ebllimi i \u00e7do prindi \u00ebsht\u00eb q\u00eb ta shikoj\u00eb sa m\u00eb t\u00eb lumtur f\u00ebmij\u00ebn e tij. Nj\u00eb dit\u00eb, nd\u00ebrsa po rrinim bashk\u00eb t\u00eb tre dhe Noa m\u00eb pyeti:<br \/>\n&#8211; Ku e ke njohur babin?<br \/>\n&#8211; Mes dallg\u00ebve&#8230; &#8211; i thash\u00eb, sepse kjo \u00ebsht\u00eb e v\u00ebrteta e historis\u00eb son\u00eb t\u00eb dashuris\u00eb.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Jam nj\u00eb vajz\u00eb 27 vje\u00e7e. Historia ime fillon n\u00eb vitin 2000, kur ende kishte arm\u00eb kudo n\u00eb Shqip\u00ebri. Isha 15 vje\u00e7e at\u00ebhere, jetoja me mamin, v\u00ebllain e vog\u00ebl dhe gjysh\u00ebrit e s\u00ebmur\u00eb\u2026 Babai kishte pak koh\u00eb q\u00eb ishte larguar ilegalisht p\u00ebr n\u00eb Itali, p\u00ebr t\u00eb pasur ne nj\u00eb jet\u00eb m\u00eb t\u00eb mir\u00eb. Jetonim t\u00eb qet\u00eb, [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[94],"tags":[254],"class_list":["post-7347","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-histori-nga-jeta","tag-histori-personale"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7347","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7347"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7347\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7347"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7347"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7347"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}