Ja tek perballem edhe sonte me te njejten luft\u00eb! Me t\u00eb nj\u00ebjt\u00ebn dhimbje! Me te njejten vuajtje! Me te njejten humbje! Me t\u00eb njejten disfate! P\u00ebrballe err\u00ebsir\u00ebs dhe heshtjes! Frikes se jetes dhe vdekjes! Perballe dashuris\u00eb dhe urrejtjes, p\u00ebrbuzjes dhe shkatrrimit! Ja tek perballem perballe realitetit si nje kokrriz r\u00ebre ne mes te shkretetires! E vetmja gje q\u00eb m\u00eb ka mbetur ne kete jete eshte t\u00eb shkruaj! Te shkruaj per ty nostalgjia ime! T\u00eb shpreh at\u00eb q\u00eb ndjej n\u00eb sy t\u00eb t\u00eb tjer\u00ebve! Ti them atyre q\u00eb m\u00eb njohin dhe atyre q\u00eb nuk m\u00eb njohin se dashuria ime p\u00ebr Ty s’ka fund! Ti them te gjitheve sesa me dhembi ikja jote! Do ket\u00eb nga ata q\u00eb m\u00eb kuptojne, do ket\u00eb dhe nga ata qe nuk do me kuptojne! Do ket\u00eb nga ata qe do qajne se bashku me mua, do ket\u00eb dhe nga ata qe do qeshin s\u00ebbashku me ty! Por kjo gj\u00eb nuk m\u00eb intereson dhe aq shum\u00eb! Jam mbushur plot me bollekun e fjaleve t\u00eb t\u00eb tjereve! Kam njohur nga ata qe me uruan lumturin me ty. Kam njohur dhe nga ata qe nd\u00ebrhyn n\u00eb lumturin\u00eb ton\u00eb! Kam njohur veten m\u00eb mir\u00eb sec e njihja! Gjthashtu t\u00eb njoha edhe ty p\u00ebrfundimisht! Sonte dua ve\u00e7 te shkruaj… sa me gjate… Nuk dua qe te ndaloj se shprehuri ate qe ndjej vertet thelle ne zemer! Dua qe e gjith kjo dhimbje dhe trishtim te mbyllet bashke me plagen e harreses! Por nuk e di ne do ja dal se harruari Ty! Ty q\u00eb le gjurm t\u00eb r\u00ebnda mbi vitet e mia! Sonte p\u00ebsova zhgenjimin m\u00eb t\u00eb madh t\u00eb rradhes! Pikerisht sonte n\u00eb k\u00ebt\u00eb dat\u00eb! \u00cbsht\u00eb e tmerrshme imagjinimi i saj, jo me dhe perjetimi n\u00eb t\u00eb nj\u00ebjt\u00ebn kohe! Nuk e di ne ke zemer apo balte ne vend te saj?! Nuk e di si nuk ke pak dhembje, m\u00ebshire!? Por ka nj\u00eb Zot mbi ne! Kjo \u00ebsht\u00eb e vetmja gje qe me inkurajon! T\u00eb pakten sonte s’duhej t\u00eb silleshe ashtu… Ta ruaje arrogansen t\u00ebnde p\u00ebr ato q\u00eb ta mesuan! \u00cbsht\u00eb e pamundur q\u00eb un\u00eb po i shkruaj k\u00ebto! E pabesueshme! Po ja q\u00eb jeta ndonj\u00ebher\u00eb te perplaska dhe me djallin! Urime per kurajon qe kishe… P\u00ebr at\u00eb q\u00eb m\u00eb shkaktove dhe sot! Urime Zemer Urime!! Po me gjith zemer uroj qe nje dite mos te jetosh pendimin! Sepse nuk e di qe sonte ne do kem me forc te rikthehem e te shkruaj serish per Ty! Nuk e di dhe sesa dit jete me kan mbetur! Ndoshta shume…ndoshta pak! K\u00ebt\u00eb nuk e di! Por di te them qe rrahjet e zemres kan\u00eb ndryshuar totalisht! Nj\u00eb her\u00eb vin te shpeshta, pastaj ngadal\u00ebsohen! Dhe si per te mos mjaftuar kjo, nje e therur pershkon \u00e7do gj\u00eb brenda saj! Nuk me vjen keq per veten. Sepse fundi fundit ky qe fati im! Por me vjen keq per Ty se mbase trazohesh aty brenda! Duke te uruar gjith lumturin e botes Ty dhe te gjith atyre qe donin te na shihnin keshtu, po e mbylli kete shkrim bashk me lotin e fundit qe ra! Jetoje kete jete dhe pa mua… pa pendim apo breng ne zemer! Jetoje nen shoqerin e atyre qe te inkurajuan per kete veprim! Jetoje ti lumturin\u00eb qe ne lam pergjysem! Dhe endrrat q\u00eb si realizove me mua, me kedo tjeter realizoi nje dit! Do jem apo s’do jem me… kjo eshte pjese e enigmes!! Ti vetem JETO… Sepse une mbase eshte fryma e fundit tani qe leshoj ne kete BOTE..!! X.
\nRri ulur pran\u00eb dritares, jasht\u00eb filloi te bjer shi, kam menduar shum\u00eb per ty keto dit\u00eb mund te then se m\u00eb mungon shum\u00eb. Sa shum\u00eb mendime me vijn ne kok dhe sillem rrotull eshte kujtimi yt shpesh me duket se do te hysh ne der\u00eb me buzqeshjen tende si te mos kishe ikur kurr\u00eb. E di mir nj\u00eb gj\u00eb faji dhe pendimi me ndjekin. Perse… perse nuk te thash sa shum t\u00eb doja? Sot je shum larg meje, deshiroj shum\u00eb te merrja doren tende dhe te ulesha bashk\u00eb me ty, pa then\u00eb asnje fjal me goj dhe te te thosha gjithcka me zemer. N\u00eb fakt m\u00eb jep ankth kjo largesi dhe po te mundja ne kete moment do te isha ne krahun tend te te thosha se je shum e nendeshishme per mua dhe te adhuroj se tepermi. Edi se pse nuk te kam than\u00eb asnjeher\u00eb? Pergjigjia eshte e thjesht\u00eb sepse mendoj se fjalet ishin teper. Po vuaj shum qe nga ikja jote me dhemb ne shpirt qe nuk jam afer teje sepse nuk t\u00eb thash kurr at\u00ebher\u00eb sesa te doja, prandaj edhe sot po e shkruaj ket leter. Kam nevoj te qaj, te shfryhem nje her\u00eb e pergjithmon sepse n\u00ebqoft\u00ebse vazhdoj para tjeterve te dukem se jam mir\u00eb se asgje nuk me po e kupton trishtimin qe ma le ti. Do t\u00eb me shkatrroj \u00e7do dit\u00eb e me shum\u00eb. Pse nuk kthehesh tani? Kam nevoje p\u00ebr ty… do te isha shum\u00eb i lumtur po te shihja perdit\u00eb parasqyrimin tim ne syt e tu, te degjoja zerin tend teksa shqipton emrin tim, te thithja ajrin qe thith ti dhe vetem me keto do te ndihesha dhe do te siguroja qe do te ndihesha i lumtur . N\u00ebqoft\u00ebse lexon kete leter, do ta shohesh se \u00e7do fjal e shkruar ne te eshte nje lot dhe frymarrje dashurie per ty. Edhe pse kam nje bindje se ndoshta keta rreshta ske per ti lexuar kurr\u00eb. Sa mir\u00eb do te ishte sikur ta kisha shkruar m\u00eb par\u00eb k\u00ebt\u00eb leter, sepse nuk do te ikja kurr\u00eb pa e dit\u00eb sa te doja. N.
\nE dashura ime, mora prej teje nje leter q\u00eb me ka lumturuar. N\u00eb t\u00eb thuhet cdo gje qe nje njeri mund ti thote nje tjetri e sidomos thuhen ato qe vetem ti mund te m’i thuash. Secili nga ne \u00ebsht\u00eb bere tashme aq shume fat i tjetrit saqe fjalet mund te shkojne ketu fare pak. E prap\u00eb se prape \u00e7do here \u00e7uditem pa mase dhe jo per gje, por nga fakti qe ne nje kohe te rremujes se madhe, dy jete kaq te ndryshme qe kishin bere aq e aq kerkime qe shpesh hiqni dore nga keto kerkime, u bashkuan kokerr per kokerr. Po ja qe ndodhi e lavdi zotit qe ndodhi. T\u00eb dua shume! Sa ngrohtesi te pashpenzuar kam ende ne veten time, kjo ngrohtesi eshte aq e madhe, sa mund te mbaje mbrenda zemra ime. \u00cbsht\u00eb e \u00e7uditshme si u kthye \u00e7do gje ne dashuri. Si ndodhi qe shume gjera qe gjith jeten e kam urryer, u bene te rendesishme e terheqese e te tjera gjera qe me pare i lakmoja e i kerkoja, u zhyten ne harrese. E \u00e7’mund te jete m\u00eb e mrekulleshme se zakoni, m\u00eb e deshirueshme se shpresa, \u00e7fare mund te lumturoje me teper se perputhja e plote e ndjenjave tona. Sa te dua! Si nuk dua gje tjeter perve\u00e7 teje, dhe si ka mundesi qe per mua cdo gje qe ekziston ne kete bote, ndri\u00e7ohet nga keto rreze, te nje ndjenjesie te pa fund! Sa larg e pa vlere duket tani shkelqimi i rreme i aventurave, shqetesimet, prirja feminore per te prishur, shpenzim te parave pa kriter e harrese. Nuk dua te harroj me, por te kujtoj qe te mbledh sa me shume per ne te dy. Ti je kupe, je zemer e hapur per te tjeret, ti qe je gjithmone e gatshme. Une te dua dhe \u00e7do gje tek une rritet e turret prape drejt teje. Fara mbushet me leng jetesor dhe era fryn e lekund kallinjte qe feshferinje si krahe te medhenje. Perqafome fort e dashur, perqafome sepse nganjehere me kapton frika nga gjeresija e plotesija e ndjenjave, aq te reja jane ato per mua. Mund te mendosh se malli i ngarkuar eshte me i rende se vete anija dhe se tani po i con era ne det te hapur. Kjo \u00ebsht\u00eb nje frike e kote dhe ne pergjithesi nuk eshte fare frike, vetem se eshte grumbulluar aq shume dashuri, saqe mbremjeve me erren syte e cdo gje mbullohet me hije; ja , pra, sa shume perulem e gjunjezohem para asaj qe ndjej. Kjo eshte pjekurija e stines se veres qe ka mbjelle lulezimin, megjithese askush nuk ka mbjelle asgje, kjo eshte nje vere me bime te egra e nje dashuri e harlisur, nje lule e bukur dhe e forte e jetes, lule qe ka qendruar shume kohe e vetmuar… Ta dish sa te dua! Eh, sa nuk dua te ndahem prej teje. Jo kurr\u00eb m\u00eb. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ja tek perballem edhe sonte me te njejten luft\u00eb! Me t\u00eb nj\u00ebjt\u00ebn dhimbje! Me te njejten vuajtje! Me te njejten humbje! Me t\u00eb njejten disfate! P\u00ebrballe err\u00ebsir\u00ebs dhe heshtjes! Frikes se jetes dhe vdekjes! Perballe dashuris\u00eb dhe urrejtjes, p\u00ebrbuzjes dhe shkatrrimit! Ja tek perballem perballe realitetit si nje kokrriz r\u00ebre ne mes te shkretetires! E […]<\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[104],"tags":[],"class_list":["post-6590","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-mesazhe"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6590","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6590"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6590\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6590"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6590"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6590"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}