{"id":3749,"date":"2014-10-01T20:13:31","date_gmt":"2014-10-01T20:13:31","guid":{"rendered":"http:\/\/intervista.al\/web\/?p=3749"},"modified":"2014-10-01T20:13:31","modified_gmt":"2014-10-01T20:13:31","slug":"ajo-me-dinte-te-vdekur","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/intervista.al\/web\/2014\/10\/ajo-me-dinte-te-vdekur\/","title":{"rendered":"Ajo m\u00eb dinte t\u00eb vdekur&#8230;"},"content":{"rendered":"<p>Un\u00eb jam Klaudia, e lindur dhe e rritur n\u00eb Tiran\u00eb. Aktualisht jam 28 vje\u00e7e dhe m\u00eb par\u00eb, jetoja me familjen time n\u00eb Greqi. Akoma mbaj kontakte me shoq\u00ebrin\u00eb time k\u00ebtu, ve\u00e7an\u00ebrisht me shoqen time q\u00eb me kalimin e viteve u b\u00eb edhe mot\u00ebr p\u00ebr mua, duke qen\u00eb se jam vajz\u00eb e vetme. Njohja me t\u00eb ka nisur fare rast\u00ebsisht, kur familja ime vendosi q\u00eb t\u00eb ktheheshim n\u00eb Shqip\u00ebri. Ndryshimi i vendit p\u00ebr mua ishte di\u00e7ka e m\u00ebrzitshme, por me kalimin e koh\u00ebs u m\u00ebsova me gjith\u00e7ka. Shkolla ku do t\u00eb filloja m\u00ebsim ishte gjithashtu e re dhe e gjith\u00eb kjo ndodhte p\u00ebr shkak t\u00eb pun\u00ebs s\u00eb prind\u00ebrve t\u00eb mi, t\u00eb cil\u00ebt duhej t\u00eb l\u00ebviznin nga nj\u00ebri shtet n\u00eb shtetin tjet\u00ebr. K\u00ebsaj radhe, q\u00ebndrimin k\u00ebtu nuk e mora shum\u00eb seriozisht. \u201cNuk do t\u00eb zgjas\u00eb shum\u00eb, mendoja me vete. Do q\u00ebndrosh vet\u00ebm nj\u00eb vit k\u00ebtu sepse nj\u00eb vend tjet\u00ebr po t\u00eb pret\u201d. Isha m\u00ebsuar q\u00eb, sapo krijoja shoq\u00ebri diku, vinte momenti q\u00eb duhet t\u00eb ndahesha dhe kushedi se kur mund t\u2019i takoja p\u00ebrs\u00ebri. Kontaktet me ta, i mbaja vet\u00ebm n\u00ebp\u00ebrmjet rrjeteve sociale, por as kjo nuk zgjaste shum\u00eb. Me pak fjal\u00eb, nuk kisha nj\u00eb shoq\u00ebri t\u00eb q\u00ebndrueshme dhe kjo m\u00eb b\u00ebnte t\u00eb isha nj\u00eb person i vetmuar. Kisha par\u00eb shum\u00eb vende t\u00eb bot\u00ebs, por pa patur dik\u00eb pran\u00eb p\u00ebr t\u2019i treguar aventurat e mia.<\/p>\n<p>Ishte ver\u00eb dhe ne sapo ishim futur n\u00eb sht\u00ebpin\u00eb ton\u00eb t\u00eb re. N\u00eb shtator do t\u00eb regjistrohesha n\u00eb shkoll\u00ebn aty pran\u00eb, si nx\u00ebn\u00ebse e vitit t\u00eb par\u00eb n\u00eb gjimnaz. Isha nj\u00eb f\u00ebmij\u00eb q\u00eb doja t\u00eb dilja, t\u00eb shoq\u00ebrohesha dhe t\u00eb njihesha me moshatar\u00ebt e mi, por kjo ishte e pamundur. Mendimi se p\u00ebr nj\u00eb koh\u00eb t\u00eb shkurt\u00ebr do t\u00eb shk\u00ebputesha prap\u00eb nga ata, m\u00eb b\u00ebnte t\u00eb mos e merrja mundimin fare p\u00ebr t\u2019i njohur. Mungonin pak dit\u00eb q\u00eb t\u00eb fillonte dita e par\u00eb e shkoll\u00ebs dhe kuptohet q\u00eb emocionet kishin filluar t\u00eb shtoheshin pak nga pak. Pyetje t\u00eb nj\u00ebpasnj\u00ebshme m\u00eb vinin n\u00eb mendje. Edhe pse kjo nuk ishte hera e par\u00eb q\u00eb provoja t\u00eb njihesha me njer\u00ebz t\u00eb rinj, \u00e7do rast kishte emocionet e veta. \u201cA do t\u00eb p\u00ebrshtatem me ata? A do t\u00eb gjej nj\u00eb shoqe tek e cila mund t\u00eb kem besim?\u201d, mendoja.<br \/>\nIshte dita e par\u00eb n\u00eb at\u00eb shkoll\u00eb, n\u00eb klas\u00eb shikoja grupe q\u00eb ishin mbledhur e bisedonin, djem dhe vajza q\u00eb hynin e dilnin sikur t\u00eb ishte nj\u00eb parad\u00eb mode, disa t\u00eb tjer\u00eb ishin ulur e nuk flisnin fare. Hodha syt\u00eb p\u00ebrreth klas\u00ebs, q\u00eb ishte pothuajse plot. U mundova t\u00eb k\u00ebrkoja p\u00ebr nj\u00eb vend bosh, por e pamundur. Zhurma q\u00eb ishte krijuar aty, m\u00eb b\u00ebnte m\u00eb shum\u00eb nervoze. \u201c\u00c7\u2019kemi?!\u201d, d\u00ebgjova nj\u00eb z\u00eb. Ishte vajza q\u00eb ishte ulur n\u00eb bang\u00ebn p\u00ebrball\u00eb meje. \u201cTi je e re n\u00eb k\u00ebt\u00eb zon\u00eb, sht\u00ebpia jote ndodhet nj\u00eb kat sip\u00ebr sht\u00ebpis\u00eb time, jetojm\u00eb t\u00eb dyja n\u00eb nj\u00eb pallat, por tani jemi edhe n\u00eb t\u00eb nj\u00ebjt\u00ebn klas\u00eb. Un\u00eb jam Amela\u201d, m\u00eb tha.<br \/>\n\u201cNd\u00ebrsa un\u00eb, Klaudia\u201d, iu p\u00ebrgjigja me nj\u00eb buz\u00ebqeshje.<br \/>\n\u201cMund t\u00eb ulemi bashk\u00eb. K\u00ebshtu, t\u00eb ndihmoj edhe t\u00eb ambientohesh\u201d&#8230;<br \/>\nIshte nj\u00eb dit\u00eb e zhurmshme, njer\u00ebz q\u00eb hynin e dilnin, por un\u00eb s\u2019e kisha marr\u00eb mundimin t\u00eb flisja e as t\u00eb afrohesha me ndonj\u00eb. At\u00eb dit\u00eb, rrug\u00ebn p\u00ebr n\u00eb sht\u00ebpi e b\u00ebm\u00eb bashk\u00eb dhe k\u00ebshtu b\u00ebnim \u00e7do dit\u00eb. Amela ishte nj\u00eb vajz\u00eb e thjesht\u00eb, simpatike, e zgjuar, nuk i interesonte mendimi i t\u00eb tjer\u00ebve, lexonte shum\u00eb dhe kishte nj\u00eb buz\u00ebqeshje q\u00eb \u00e7dokush do ta kishte zili. Shoq\u00ebria jon\u00eb, pa e kuptuar, filloi t\u00eb b\u00ebhej m\u00eb e ngusht\u00eb, rrinim bashk\u00eb, m\u00eb tregonte sekretet e saj dhe fundjavat na gjenin gjithmon\u00eb bashk\u00eb. Babai im, n\u00eb at\u00eb koh\u00eb, kishte nj\u00eb kontrat\u00eb pune tre vje\u00e7are k\u00ebtu n\u00eb Shqip\u00ebri dhe ky ishte lajmi i par\u00eb i g\u00ebzuesh\u00ebm q\u00eb merrja nga puna e tij. Kjo tregonte shum\u00eb p\u00ebr mua: Tre vite n\u00eb nj\u00eb shkoll\u00eb, pa patur merakun se nga momenti n\u00eb moment do t\u00eb shp\u00ebrngulesha! K\u00ebt\u00eb lajm, ia dhash\u00eb patjet\u00ebr edhe Amel\u00ebs. Tashm\u00eb ishim b\u00ebr\u00eb aq shoqe sa e kishim t\u00eb v\u00ebshtir\u00eb t\u00eb ndaheshim. Gjat\u00eb ver\u00ebs, m\u00eb ftonte t\u2019i kalonim pushimet bashk\u00eb e k\u00ebshtu, nuk ishim m\u00eb vet\u00ebm. Ato tre vite kaluan shum\u00eb shpejt, vitit t\u00eb tret\u00eb po i vinte fundi dhe ky fakt, na m\u00ebrziste t\u00eb dyjave. I kishim premtuar nj\u00ebra-tjetr\u00ebs q\u00eb kudo q\u00eb t\u00eb ndodheshim, do t\u2019i ruanim kontaktet. K\u00ebt\u00eb her\u00eb, Greqia ishte destinacioni i radh\u00ebs. Vet\u00ebm dy or\u00eb na ndanin dhe kjo na ngush\u00ebllonte, por mendimi q\u00eb s\u2019do ishim m\u00eb aty p\u00ebr nj\u00ebra-tjetr\u00ebn kur t\u00eb kishim nevoj\u00eb, m\u00eb b\u00ebnte t\u00eb ndjehesha fajtore. Ndarja me t\u00eb ishte e v\u00ebshtir\u00eb, por ky ishte fati im, nuk mund ta ndryshoja. Dit\u00ebn kur do t\u00eb nisesha, mora nj\u00eb dhurat\u00eb simbolike nga ajo; nj\u00eb byzylyk me emrin e saj t\u00eb gdhendur. \u201cDua q\u00eb me k\u00ebt\u00eb t\u00eb m\u00eb kujtosh\u201d, m\u00eb tha ajo mes lot\u00ebve q\u00eb i mbuluan fytyr\u00ebn. Ishte nj\u00eb dhurat\u00eb fantastike, por s\u2019e mendoja kurr\u00eb q\u00eb vet\u00ebm ai do t\u00eb mbetej kujtim nga shoq\u00ebria jon\u00eb. Greqia ishte nj\u00eb vend i bukur, por un\u00eb nuk kisha asgj\u00eb q\u00eb t\u00eb m\u00eb lidhte me t\u00eb. \u00c7do her\u00eb e nj\u00ebjta gj\u00eb, shoq\u00ebria, vendet, njer\u00ebzit, por nuk m\u00eb interesonte shoq\u00ebria e askujt pasi mendjen e kisha tek Amela, kur t\u00eb flisnim dhe t\u2019i tregoja se si po m\u00eb shkonin gj\u00ebrat. Ishin muajt e par\u00eb q\u00eb ishim larg dhe \u00e7do gj\u00eb shkonte mir\u00eb. Ajo fitoi shkoll\u00ebn p\u00ebr Stomatologji, nd\u00ebrsa un\u00eb zgjodha deg\u00ebn e Arkitektur\u00ebs. Por, me kalimin e koh\u00ebs, gj\u00ebrat filluan pak nga pak t\u00eb ndryshonin, studimet na merrnin nj\u00eb pjes\u00eb t\u00eb mir\u00eb t\u00eb koh\u00ebs dhe kjo na largoi pak. Nd\u00ebrkoh\u00eb, mua shkolla m\u00eb kishte dh\u00ebn\u00eb mund\u00ebsi p\u00ebr t\u00eb punuar n\u00eb nj\u00eb kantier nd\u00ebrtimi si arkitekte n\u00eb periferi t\u00eb zon\u00ebs. Isha studente me nota shum\u00eb t\u00eb mira dhe kjo m\u00eb kishte ngritur n\u00eb detyr\u00eb me m\u00eb shum\u00eb p\u00ebrgjegj\u00ebsi. K\u00ebto arritje t\u00eb miat, Amela nuk i dinte. Kishte jav\u00eb kur pothuajse nuk flisnim fare, por un\u00eb, nga ana tjet\u00ebr, mundohesha t\u00eb mos e humbisnim edhe at\u00eb pak komunikim q\u00eb kishim. Kisha frik\u00eb ta pranoja, por kjo gj\u00eb po ndodhte. Iu p\u00ebrkushtova pun\u00ebs q\u00eb kisha, por nj\u00eb gabim i vog\u00ebl ndryshoi gjith\u00e7ka. Pas nj\u00eb viti n\u00eb at\u00eb pun\u00eb, p\u00ebsova nj\u00eb aksident shum\u00eb t\u00eb r\u00ebnd\u00eb. Nj\u00eb nd\u00ebrtes\u00eb e vog\u00ebl u shemb dhe na zuri brenda mua dhe koleg\u00ebt e mi. Ajo dit\u00eb ishte nj\u00eb tmerr p\u00ebr mua dhe p\u00ebr t\u00eb gjith\u00eb t\u00eb af\u00ebrmit e mi. Gjendja ime ishte kritike p\u00ebr jet\u00ebn dhe doktor\u00ebt nuk m\u00eb jepnin m\u00eb shpresa, kisha thyerje t\u00eb k\u00ebmb\u00ebve dhe t\u00eb krahut, me pak fjal\u00eb, kjo q\u00eb po jetoj \u00ebsht\u00eb jeta ime e dyt\u00eb. Ky lajm u p\u00ebrhap n\u00eb t\u00eb gjitha mediat, n\u00eb lajme doli madje q\u00eb kishte edhe t\u00eb vdekur, por fatmir\u00ebsisht, nuk isha un\u00eb nj\u00ebra prej tyre. Q\u00ebndrova pothuajse gjasht\u00eb muaj n\u00eb spital dhe kisha nd\u00ebrprer\u00eb kontaktet me t\u00eb ata q\u00eb m\u00eb rrethonin. K\u00ebt\u00eb lajm, e kishte par\u00eb edhe Amela q\u00eb ishte p\u00ebrpjekur t\u00eb lidhej me mua m\u00eb kot.<br \/>\nAjo nuk mori m\u00eb asnj\u00eb p\u00ebrgjigje nga un\u00eb, asnj\u00eb mesazh p\u00ebr t\u2019i shpjeguar gjendjen time. Doja t\u00eb sh\u00ebrohesha sa m\u00eb shpejt, doja t\u00eb harroja \u00e7do gj\u00eb nga ai aksident dhe p\u00ebr k\u00ebt\u00eb luftova shum\u00eb, iu p\u00ebrkushtova pun\u00ebs s\u00eb lodhshme p\u00ebr t\u00eb ecur s\u00ebrish dhe ia dola. Pas nj\u00eb viti, un\u00eb isha kthyer p\u00ebrs\u00ebri n\u00eb jet\u00ebn time. Duhet t\u00eb flisja me Amel\u00ebn, t\u2019i tregoja \u00e7do detaj, por ajo kishte ndryshuar \u00e7do kontakt dhe adres\u00eb, nuk m\u00eb kishte mbetur gj\u00eb tjet\u00ebr ve\u00e7se t\u00eb prisja t\u00eb kthehesha n\u00eb Shqip\u00ebri p\u00ebr ta takuar. Kishim ndryshuar t\u00eb dyja dhe k\u00ebt\u00eb e v\u00ebrtetuam kur u gjend\u00ebm p\u00ebrball\u00eb nj\u00ebra-tjetr\u00ebs. Me t\u00eb arritur n\u00eb Shqip\u00ebri, shkova ta k\u00ebrkoja n\u00eb sht\u00ebpin\u00eb e saj, e frik\u00ebsuar nga mendimi se si do t\u00eb ishte tani shoq\u00ebria jon\u00eb. N\u00eb ato momente, hapet dera\u2026 Ajo shokohet kur m\u00eb shikon aty t\u00eb gjall\u00eb dhe mir\u00eb, m\u00eb p\u00ebrqafonte fort dhe lot\u00ebt s\u2019i ndalonin. \u201cTi qenke gjall\u00eb?!\u201d, m\u00eb tha, nd\u00ebrsa qante&#8230; Dukej sikur p\u00ebrball\u00eb saj kishte nj\u00eb fantaz\u00ebm dhe s\u2019po u besonte syve. M\u00eb ftoi t\u00eb futesha brenda&#8230;<br \/>\nKishim aq shum\u00eb p\u00ebr t\u00eb folur saq\u00eb nuk do t\u00eb na mjaftonin dit\u00ebt, por ishim t\u00eb lumtura q\u00eb e rigjet\u00ebm nj\u00ebra-tjetr\u00ebn. Tani p\u00ebr mua nuk ishte m\u00eb e nevojshme t\u00eb largohesha aq shpesh si m\u00eb par\u00eb, larg saj. Sa her\u00eb q\u00eb kthehem me pushime, shkojm\u00eb te vendi yn\u00eb i preferuar dhe flasim p\u00ebr d\u00ebshirat dhe problemet tona. Ajo \u00ebsht\u00eb akoma shoqja ime, por k\u00ebt\u00eb her\u00eb, p\u00ebrgjithmon\u00eb.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Un\u00eb jam Klaudia, e lindur dhe e rritur n\u00eb Tiran\u00eb. Aktualisht jam 28 vje\u00e7e dhe m\u00eb par\u00eb, jetoja me familjen time n\u00eb Greqi. Akoma mbaj kontakte me shoq\u00ebrin\u00eb time k\u00ebtu, ve\u00e7an\u00ebrisht me shoqen time q\u00eb me kalimin e viteve u b\u00eb edhe mot\u00ebr p\u00ebr mua, duke qen\u00eb se jam vajz\u00eb e vetme. Njohja me t\u00eb [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[94],"tags":[],"class_list":["post-3749","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-histori-nga-jeta"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3749","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3749"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3749\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3749"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3749"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3749"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}