{"id":3520,"date":"2014-09-23T20:10:54","date_gmt":"2014-09-23T20:10:54","guid":{"rendered":"http:\/\/intervista.al\/web\/?p=3520"},"modified":"2014-09-23T20:10:54","modified_gmt":"2014-09-23T20:10:54","slug":"me-akuzuan-se-shkoja-me-pronarin","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/intervista.al\/web\/2014\/09\/me-akuzuan-se-shkoja-me-pronarin\/","title":{"rendered":"M\u00eb akuzuan se shkoja me pronarin"},"content":{"rendered":"<p>Jam A. nga nj\u00eb fshat i Jugut t\u00eb Shqip\u00ebris\u00eb. Jam nj\u00eb lexuese shum\u00eb e rregullt e gazet\u00ebs suaj dhe disa her\u00eb jam matur q\u00eb edhe un\u00eb t\u00eb b\u00ebhem pjes\u00eb e historive nga jeta, por vet\u00ebm sot e mora guximin dhe po ju shkruaj. N\u00eb fillim dua ta nis me nj\u00eb shprehje t\u00eb popullit \u201cm\u00eb mir\u00eb t\u00eb t\u00eb dal\u00eb syri sesa nami\u201d. Pik\u00ebrisht k\u00ebshtu ndodhi me mua. Sapo kisha mbaruar klas\u00ebn e tet\u00eb dhe prind\u00ebrit nuk m\u00eb lan\u00eb t\u00eb vazhdoja shkoll\u00ebn m\u00eb tej, t\u00eb pakt\u00ebn t\u00eb kisha b\u00ebr\u00eb gjimnazin. N\u00eb fshatin ton\u00eb nuk kishte shkoll\u00eb t\u00eb mesme, duhet t\u00eb jetoja n\u00eb konvikt n\u00eb nj\u00eb qytet af\u00ebr fshatit ton\u00eb, p\u00ebr ta vazhduar at\u00eb. K\u00ebshtu, jeta ime u mbyll brenda kat\u00ebr mureve q\u00eb n\u00eb mosh\u00ebn kat\u00ebrmb\u00ebdhjet\u00eb vje\u00e7are.<br \/>\nN\u00eb fakt, un\u00eb nuk \u00ebsht\u00eb se faj\u00ebsoj prind\u00ebrit e mi, sepse ata ishin dhe vazhdojn\u00eb t\u00eb jen\u00eb shum\u00eb t\u00eb varf\u00ebr. N\u00eb ishim gjasht\u00eb f\u00ebmij\u00eb, kat\u00ebr motra e dy v\u00ebllez\u00ebr dhe un\u00eb isha m\u00eb e madhja e f\u00ebmij\u00ebve. N\u00eb mosh\u00ebn m\u00eb t\u00eb bukur, isha e detyruar t\u00eb punoja gjith\u00eb dit\u00ebn, n\u00eb tokat tona, ndihmoja mamin edhe babin me pun\u00ebt q\u00eb un\u00eb kisha mund\u00ebsi t&#8217;i b\u00ebja n\u00eb at\u00eb mosh\u00eb. T\u00eb vetmen arg\u00ebtim q\u00eb kisha ishte kur dilja n\u00eb qend\u00ebr t\u00eb fshatit p\u00ebr t\u00eb b\u00ebr\u00eb ndonj\u00eb psonisje t\u00eb vog\u00ebl sipas mund\u00ebsive t\u00eb mia. N\u00eb qendr\u00ebn e fshatit ndodheshin tre dyqane dhe disa lokale t\u00eb vogla, q\u00eb frekuentoheshin vet\u00ebm nga burrat dhe nga djemt\u00eb e rinj. Sa her\u00eb q\u00eb dilja, mundohesha t\u00eb vishesha bukur, sipas mund\u00ebsive t\u00eb pakta q\u00eb kisha, p\u00ebr t&#8217;u r\u00ebn\u00eb n\u00eb sy djemve t\u00eb fshatit, por t\u00eb pakt\u00ebn deri n\u00eb mosh\u00ebn gjasht\u00ebmb\u00ebdhjet\u00eb vje\u00e7e, nuk m&#8217;i hodhi syt\u00eb asnj\u00eb djal\u00eb. Si vajza e madhe e familjes, prind\u00ebrit duhet t\u00eb m\u00eb fejonin sepse pas meje do fejoheshin edhe motrat, se n\u00ebse na kalonte mosha, at\u00ebhere nuk na i hidh\u00ebte syt\u00eb asnj\u00eb njeri. Ky ishte mentaliteti i prind\u00ebrve t\u00eb mi.<br \/>\nAshtu si\u00e7 po ju tregoja m\u00eb sip\u00ebr, i vetmi arg\u00ebtim p\u00ebr mua ishte t\u00eb dilja n\u00eb qendr\u00ebn e fshatit. Gjithmon\u00eb shkoja n\u00eb nj\u00eb dyqan ku shiste nj\u00eb burr\u00eb rreth t\u00eb gjasht\u00ebdhjetave. Gjithmon\u00eb kur shkoja dhe blija ushqime, ai m\u00eb jepte ndonj\u00eb \u00e7okollat\u00eb p\u00ebr mua, p\u00ebr motrat dhe v\u00ebllez\u00ebrit e mi. Un\u00eb g\u00ebzohesha shum\u00eb. Atyre ua jepja fshehurazi nga prind\u00ebrit, sepse ata nuk do t\u00eb m\u00eb linin q\u00eb un\u00eb t\u00eb merrja gj\u00ebra falas. Edhe pse ishim shum\u00eb t\u00eb varf\u00ebr, asnj\u00ebher\u00eb nuk e ulnim kok\u00ebn p\u00ebrpara t\u00eb tjer\u00ebve. Shit\u00ebsi e dinte se ishin t\u00eb rralla rastet q\u00eb ne mund t\u00eb blinim \u00e7okollata. Fakti q\u00eb ai mundohej t\u00eb na k\u00ebnaqte me ndonj\u00eb gj\u00eb, kishte b\u00ebr\u00eb q\u00eb un\u00eb ta adhuroja at\u00eb njeri dhe, p\u00ebr ta par\u00eb ata gjithnj\u00eb e m\u00eb shpesh, b\u00ebja sikur harroja t\u00eb blija ndonj\u00eb gj\u00eb dhe pas disa minutash shkoja p\u00ebrs\u00ebri n\u00eb dyqan. Un\u00eb nuk e di n\u00ebse ai arriti ta kuptonte ndonj\u00ebher\u00eb se un\u00eb kthehesha p\u00ebr at\u00eb dhe jo p\u00ebr ta marr\u00eb at\u00eb q\u00eb kisha harruar. Imagjino sa e vetmuar ndjehesha n\u00eb at\u00eb fshat, n\u00eb at\u00eb sht\u00ebpi, saq\u00eb nj\u00eb burr\u00eb n\u00eb mosh\u00ebn e babait tim, ndoshta edhe m\u00eb i madh, kishte zgjuar tek un\u00eb nj\u00eb ndjenj\u00eb q\u00eb nuk e kisha provuar m\u00eb par\u00eb. Nuk e dija se \u00e7far\u00eb ishte kjo, ai sillej n\u00eb m\u00ebnyr\u00eb korrekte me mua, por fakti q\u00eb ai ndjente dhembshuri p\u00ebr ne q\u00eb ishim t\u00eb varf\u00ebr, m\u00eb b\u00ebnte t\u00eb ndjehesha ndryshe kur isha me t\u00eb. Mezi prisja t\u00eb shkoja n\u00eb dyqan, madje kur prind\u00ebrit e mi d\u00ebrgonin motrat dhe v\u00ebllez\u00ebrit, un\u00eb menj\u00ebher\u00eb u dilja p\u00ebrpara dhe nuk i lija t\u00eb shkonin ata. Nj\u00eb dit\u00eb, babai im erdhi n\u00eb sht\u00ebpi dhe i tha mamit se pronari i atij dyqani i kishte k\u00ebrkuar q\u00eb nj\u00ebri nga ne f\u00ebmij\u00ebt t\u00eb shkonte t\u00eb pakt\u00ebn dy her\u00eb n\u00eb jav\u00eb q\u00eb t\u00eb pastronte dyqanin kundrejt nj\u00eb pagese q\u00eb ai mund t&#8217;i jepte. Mua m\u00eb shk\u00eblqyen syt\u00eb nga g\u00ebzimi dhe menj\u00ebher\u00eb u hodha duke th\u00ebn\u00eb: \u201cBabi, t\u00eb shkoj un\u00eb?\u201d. Ai nuk ngurroi fare dhe tha: \u201cE mira \u00ebsht\u00eb q\u00eb t\u00eb shkosh ti, sepse je edhe m\u00eb e madhja, edhe m\u00eb e p\u00ebrgjegjshmja\u201d, sepse motrat e vogla, mund t\u00eb g\u00ebnjeheshin nga gj\u00ebrat q\u00eb ishin n\u00eb dyqan dhe mund t\u00eb zgjasnin dor\u00ebn pa lejen e pronarit. M&#8217;u b\u00eb zemra mal kur mora aprovimin e babit tim. Un\u00eb e dija se pronari i dyqanit nuk kishte nevoj\u00eb p\u00ebr nj\u00eb pun\u00ebtor, sepse n\u00eb fund t\u00eb fundit mund t\u00eb shkonte gruaja e tij t\u00eb pastronte, po ai e b\u00ebnte k\u00ebt\u00eb n\u00eb nj\u00eb form\u00eb bamir\u00ebsie p\u00ebr ne, sepse i vinte keq q\u00eb ishim shum\u00eb f\u00ebmij\u00eb dhe pa asnj\u00eb t\u00eb ardhur.<br \/>\nN\u00eb dit\u00ebn e par\u00eb t\u00eb pun\u00ebs, ai m\u00eb urdh\u00ebroi q\u00eb t\u00eb gjitha artikujt ushqimor\u00eb t&#8217;i l\u00ebvizja nga vendi dhe t&#8217;i pastroja duke i sistemuar n\u00eb rafte. Un\u00eb sa nuk fluturoja! Ai, pas \u00e7do dite pune, p\u00ebrve\u00e7 lek\u00ebve, m\u00eb jepte dhe nj\u00eb \u00e7ant\u00eb t\u00eb mbushur me fruta perime dhe ndonj\u00eb gj\u00eb tjet\u00ebr p\u00ebr t\u2019ia \u00e7uar familjes sime. Imagjino, kjo lloj pune ishte e vetmja k\u00ebnaq\u00ebsi q\u00eb m\u00eb dhuronte jeta n\u00eb ata mosh\u00eb aq t\u00eb bukur! Por fshati, si\u00e7 e dini edhe ju, nuk t\u00eb l\u00eb rehat. Gjithmon\u00eb kur vinin klient\u00eb, na gjenin duke b\u00ebr\u00eb muhabet, kishte raste kur pronari i dyqanit m\u00eb p\u00ebrk\u00ebdhelte kok\u00ebn, kur un\u00eb thoja ndonj\u00eb batut\u00eb ose di\u00e7ka t\u00eb men\u00e7ur p\u00ebr mosh\u00ebn q\u00eb kisha, mir\u00ebpo t\u00eb gjitha k\u00ebto, njer\u00ebzit i merrnin n\u00eb nj\u00eb kuptim tjet\u00ebr, kuptohet, ashtu si u vinte atyre m\u00eb p\u00ebr mbar\u00eb. K\u00ebshtu pra, lind\u00ebn edhe thashethemet p\u00ebr mua dhe pronarin e dyqanit, i cili ishte v\u00ebrtet nj\u00eb njeri shum\u00eb i mir\u00eb dhe ato q\u00eb thoshte fshati, atij as n\u00eb mendje nuk i kan\u00eb shkuar e jo m\u00eb q\u00eb t\u00eb ndodhnin n\u00eb realitet. Nga ana e tij, ai nuk kishte tentuar asnj\u00ebher\u00eb t\u00eb afrohej me mua n\u00eb nj\u00eb m\u00ebnyr\u00eb tjet\u00ebr sepse ishte njeri me norma dhe me nj\u00eb familje shum\u00eb t\u00eb rregullt.<br \/>\nKur e shoqja filloi t\u00eb d\u00ebgjonte llafet e fshatit, i k\u00ebrkoi t\u00eb m\u00eb hiqte nga puna, por ai nuk e b\u00ebri nj\u00eb gj\u00eb t\u00eb till\u00eb. N\u00ebse ai do d\u00ebgjonte fjal\u00ebt e gruas s\u00eb tij dhe t\u00eb m\u00eb hiqte nga puna, do ishte sikur t\u00eb m\u00eb vriste, ose sikur t\u00eb m\u00eb mbyllte n\u00eb burgun tim t\u00eb p\u00ebrjetsh\u00ebm. Fjal\u00ebt kishin shkuar edhe n\u00eb veshin e prind\u00ebrve t\u00eb mi. Ata e dinin q\u00eb ai nuk e b\u00ebnte kurr\u00eb nj\u00eb gj\u00eb t\u00eb till\u00eb, por p\u00ebr t\u2019u mbyllur goj\u00ebn njer\u00ebzve, babi u detyrua t\u00eb m\u00eb hiqte nga puna. Ishte nj\u00eb tmerr i v\u00ebrtet\u00eb! Nuk mund ta kaloja gjith\u00eb dit\u00ebn duke b\u00ebr\u00eb pun\u00ebt e r\u00ebndomta q\u00eb kishte sht\u00ebpia n\u00eb fshat. Mendja m\u00eb rrinte gjith\u00eb dit\u00ebn tek ai. Edhe pse nuk kishte asgj\u00eb midis nesh, un\u00eb e ndjeja se p\u00ebrve\u00e7 prind\u00ebrve t\u00eb mi, ai ishte nj\u00eb njeri q\u00eb m\u00eb donte shum\u00eb dhe q\u00eb mundohej t\u00eb m\u00eb ndihmonte n\u00eb m\u00ebnyr\u00ebn e tij. Kishin kaluar vite nga dita ku un\u00eb dola nga puna, por p\u00ebr \u00e7udi nuk kisha asnj\u00eb k\u00ebrkes\u00eb p\u00ebr fejes\u00eb, isha 23 vje\u00e7e dhe prind\u00ebrit e mi po shqet\u00ebsoheshin p\u00ebr fatin tim, pasi kisha edhe motrat, t\u00eb cilat ishin b\u00ebr\u00eb n\u00eb mosh\u00eb fejese. Babi u kishte folur t\u00eb gjith\u00eb njer\u00ebzve tan\u00eb p\u00ebr problemin q\u00eb e shqet\u00ebsonte dhe asnj\u00eb nuk e kishte v\u00ebn\u00eb ujin n\u00eb zjarr p\u00ebr k\u00ebt\u00eb gj\u00eb. Madje, ndonj\u00eb fjal\u00eb na kishte ardhur n\u00eb vesh, sikur njer\u00ebzit ishin m\u00eb t\u00eb interesuar p\u00ebr motr\u00ebn time t\u00eb dyt\u00eb. Problemin q\u00eb po m\u00eb shqet\u00ebsonte gjithnj\u00eb e m\u00eb shum\u00eb, ia thash\u00eb nj\u00eb dit\u00eb pronarit t\u00eb dyqanit (sepse un\u00eb vazhdoja t&#8217;i blija ushqimet tek ai). Ai m\u00eb tha: \u201cNuk m\u00eb kishte shkuar n\u00eb mendje nj\u00eb gj\u00eb e till\u00eb, po un\u00eb kam shum\u00eb njer\u00ebz me t\u00eb cil\u00ebt mund t\u00eb t\u00eb sistemoj ty, menj\u00ebher\u00eb do b\u00ebj p\u00ebrpjekjet e mia\u201d.<br \/>\nAt\u00eb nat\u00eb nuk m\u00eb zuri gjumi fare, mendoja se ai ishte engj\u00eblli im mbrojt\u00ebs, i cili mund t\u00eb m\u00eb shp\u00ebtonte nga ai burg i tmerrsh\u00ebm q\u00eb m\u00eb kishte rrethuar. Nuk vonoi shum\u00eb kur pronari i dyqanit kishte folur me baban\u00eb tim p\u00ebr nj\u00eb djal\u00eb, edhe ai nga fshati aty n\u00eb zon\u00ebn ton\u00eb, i cili kishte shprehur interes p\u00ebr mua. Ai ishte emigrant dhe n\u00eb muajin gusht erdhi dhe m\u00eb k\u00ebrkoi dor\u00ebn n\u00eb familje. T\u00eb them t\u00eb drejt\u00ebn, fillova ta doja q\u00eb n\u00eb momentin e par\u00eb, sepse n\u00eb jet\u00ebn time nuk kisha pasur asnj\u00eb lidhje m\u00eb p\u00ebrpara. Me t\u00eb fejuarin tim ndenja vet\u00ebm dy dit\u00eb, kur ai m\u00eb mori n\u00eb sht\u00ebpin\u00eb e tij n\u00eb fshat, sepse baban\u00eb e kisha shum\u00eb fanatik dhe nuk m\u00eb linte te burri. P\u00ebr her\u00eb t\u00eb par\u00eb fillova t\u00eb mbaja telefon kur u fejova. I fejuari ma solli nga Greqia dhe ne komunikonim vet\u00ebm n\u00ebp\u00ebrmjet tij. T\u00eb dy kishim thurur shum\u00eb plane, ne do martoheshim n\u00eb ver\u00ebn e vitit tjet\u00ebr. Nd\u00ebrkoh\u00eb, sa u fejova un\u00eb, u fejua edhe motra ime e dyt\u00eb, dukej sikur njer\u00ebzit kishin pritur q\u00eb te sistemohesha un\u00eb, pastaj t\u00eb k\u00ebrkonin at\u00eb. Jeta ime ndryshoi shum\u00eb mbas fejes\u00ebs, fillova t\u00eb isha nj\u00eb vajz\u00eb akoma m\u00eb e lumtur. Ne nuk do t\u00eb jetonim n\u00eb fshat, ku kishte prind\u00ebrit ai, por do jetonim n\u00eb Greqi. Po shum\u00eb shpejt i gjith\u00eb g\u00ebzimi im u shua, sikur mos t\u00eb isha fejuar kurr\u00eb. I fejuari im i nd\u00ebrpreu telefonatat me mua dhe un\u00eb fillova t\u00eb b\u00ebhesha merak. Mbas dy dit\u00ebsh erdhi vjehrri, takoi baban\u00eb tim dhe i tha se fejesa \u00ebsht\u00eb e prishur se \u201c\u00e7upa juaj ka bredhur me mblesin e k\u00ebsaj fejese\u201d. Babi im vuri duart n\u00eb kok\u00eb. Mua sa nuk m\u00eb iku mendja fare, fillova po qaja dhe po i betohesha se ato jan\u00eb thjesht thashetheme pa baza. N\u00eb nj\u00eb moment d\u00ebgjova babin, i cili m\u00eb tha: \u201cMos qaj, bija ime! Edhe sikur t\u00eb duan k\u00ebta, ne nuk lidhim miq\u00ebsi me njer\u00ebz q\u00eb thashethemet e fshatit i marrin p\u00ebr t\u00eb v\u00ebrteta\u201d. Babai im e p\u00ebrzuri at\u00eb nga sht\u00ebpia dhe mbas dy dit\u00ebsh m\u00eb mori n\u00eb telefon i fejuari. Ai, me siguri, donte t\u00eb sqarohej, por im at\u00eb ma rr\u00ebmbeu telefonin nga dora dhe e p\u00ebrplasi pas murit, duke th\u00ebn\u00eb:<br \/>\n\u201cTi nuk ke pun\u00eb me at\u00eb djal\u00eb, p\u00ebrndryshe, nuk je m\u00eb vajza ime\u201d.<br \/>\nJa pra, kjo \u00ebsht\u00eb ajo q\u00eb ju thash\u00eb n\u00eb krye t\u00eb historis\u00eb time \u201cm\u00eb mir\u00eb t\u00eb t\u00eb dal\u00eb syri se sa nami\u201d. \u00cbsht\u00eb nj\u00eb shprehje e popullit q\u00eb tek un\u00eb gjeti vend. \u00cbsht\u00eb e kot\u00eb t&#8217;ju tregoj se si ndjehem un\u00eb tani&#8230; Ne jemi z\u00ebn\u00eb dhe me pronarin e dyqanit, i cili u mundua p\u00ebr mir\u00eb dhe i doli keq. Babi nuk m\u00eb l\u00eb q\u00eb un\u00eb t\u00eb shkel m\u00eb n\u00eb at\u00eb dyqan, pasi p\u00ebr faj t\u00eb asaj pune, ndodh\u00ebn gjith\u00eb k\u00ebto gj\u00ebra. Tashm\u00eb, si asnj\u00ebher\u00eb tjet\u00ebr, jam mbyllur n\u00eb bot\u00ebn time dhe i lutem Zotit t\u00eb m\u00eb ndri\u00e7oj\u00eb rrug\u00ebn q\u00eb edhe un\u00eb, ashtu si motrat e mia, t\u00eb kem fatin tim dhe mos t\u00eb vuaj gjith\u00eb jet\u00ebn n\u00eb der\u00ebn e babit.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Jam A. nga nj\u00eb fshat i Jugut t\u00eb Shqip\u00ebris\u00eb. Jam nj\u00eb lexuese shum\u00eb e rregullt e gazet\u00ebs suaj dhe disa her\u00eb jam matur q\u00eb edhe un\u00eb t\u00eb b\u00ebhem pjes\u00eb e historive nga jeta, por vet\u00ebm sot e mora guximin dhe po ju shkruaj. N\u00eb fillim dua ta nis me nj\u00eb shprehje t\u00eb popullit \u201cm\u00eb mir\u00eb [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[94],"tags":[],"class_list":["post-3520","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-histori-nga-jeta"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3520","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3520"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3520\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3520"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3520"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3520"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}