Pershendetje!<\/p>\n\n\n\n
S\u2019e kisha menduar ndonjehere veten ne keto pozita\u2026<\/p>\n\n\n\n
Ndoshta e kerkova vet\u00eb, por nuk vazhdohej me ashtu. Jam Elona nga Tirana dhe do tw doja te tregoja historine time.<\/p>\n\n\n\n
Ndoshta shume te tjere e gjejne veten brenda saj\u2026 Jam 18 vje\u00e7e dhe fakti qe po e bej publike kwtw qw po mw ndodh, do te thote qe nuk po mundem me te vazhdoj ne kete menyre, e mbyllur perbrenda me kedo, pa shfaqur ndjenjat e mia me askend. Qe femije, ne jeten time problemi kryesor ka qene familja. Duhet te isha e lumtur sepse i kisha te dy prinderit, gezonim nje gjendje familjare te mire pa probleme, por ne realitet, brenda familjes time kishte gjithmone probleme te cilat vinin gradualisht e duke u rritur, duke kaluar brez pas brezi derisa erdhwn edhe tek une. <\/p>\n\n\n\n
Prinderit e babit tim gjithmone\nkane hasur probleme me prinderit e mi, debatonin per gjene me te vogel. Une atwhere\nisha e vogel dhe nuk kuptoja shume, edhe pse ne koken time vazhdojne te bu\u00e7asin\nzerat e te bertiturat e tyre. Arsyet ishin shume te forta dhe mjaft personale,\nsaqe edhe sot unw e kam te veshtire t\u2019i kuptoj, por tani qe jam e rritur nuk\nmbaj me anen e askujt sepse nuk me takon mua, edhe pse te gjitha ato qe ndodhen\ndikur, me mbushen me mllef. Me rriti gjyshja dhe per vite me radhe, kisha\nharruar kuptimin e fjales nene, dashurine qe femija mund te ndjejw per nenen e\ntij. Me pak fjale, po rritesha si nje femije jetim, me nene gjalle. Edukaten,\nsjelljet morale, gjith\u00e7ka i mora nga gjyshja qe pavar\u00ebsisht atyre qe ndodhen do\nt\u2019ia di gjithmone per nder dhe do jem ne borxh me te per gjithe jeten, por\nvetem kaq. <\/p>\n\n\n\n
Pasi erdhem me shtepi ne Tirane,\nmosmarreveshjet familjare kishin ndalur. Si me magji, \u00e7do gje po shkonte shume\nmire, madje te gjithe u lidhen jashte mase me njeri-tjetrin, por une nga mosha\n14 vje\u00e7are mbeta vetem, po rritesha dhe askush nuk po e kuptonte. Me eshte\ndashur qe te perballesha kunder gjith\u00e7kaje qe me dilte perpara, fillova te\njetoja ne nje ambient tjeter ku shoqeria nuk ekzistonte, me eshte dashur te\ngaboja qe me vone te mesoja, po formoja karakterin tim dhe askujt nuk po i\ninteresonte kjo gje. Ne familjen time njiheshin vetem kwto fjalw: \u201cMeso,\nshkolla eshte e vetmja qe te \u00e7on perpara\u201d, degjoheshin vetem debatet e\nprinderve, krahasimet me moshatare te tjere, rendesia e krijimit te nje jete me\nnje burre qe familja e pranon. Vetem kjo kishte rendesi, te ishim krenaria e\ntyre, me pak fjale, te ishim perfekte me ato qe kishim mesuar vetw, pa ndihm\u00ebn\ndhe perkrahjen e askujt. Mosha 14-vje\u00e7are ishte fillimi i gjith\u00e7kaje per mua,\nfillimi i urrejtjes dhe i mllefit ndaj asaj qe biologjikisht quhej nena ime.\nKisha nevoje per mesime, kisha nevoje per dike q\u00eb te me qendronte prane sepse\nvuaja nga veprimet e gabuara qe mund te b\u00ebja. E gjitha kjo me beri te mbyllesha\nne vetvete, te shmangia lidhjet me djemte (meqenese ra fjala, me kete parim jam\nrritur gjithe jetes), te ndjeja frike ne \u00e7do moment. Por gjerat filluan te\nndryshonin \u00e7uditerisht ne moshen 15-vje\u00e7are\u2026<\/p>\n\n\n\n
Ishte fillimi i eksperiencave te\nreja, i ndryshimit te karakterit tim, i ketij karakteri qe sot askush nuk e\npelqen, nuk e pranon dhe nuk e deshiron. Kete vit arrita te kuptoja veten time,\narrita te piqesha para kohe, edhe pse fillimi ishte shume i veshtire. U\nperballa me nje klase nw tw cilwn me urrenin, nuk shoqerohesha me askend dhe aq\nme pak me djem, qe as nje \u201c\u00e7\u2019kemi\u201d nuk u thoja, por sa shume ndryshuan gjerat!\nAq shume saqe u largova komplet nga atmosfera e familjes sepse me duhej te\nperballesha me nje mision shume te veshtire. Cilesite e mia si vajze, nga ato\nqw ishin, ndryshuan komplet, u bwnw krejt tw kundwrta. Nga e qetw, u bera e\ntmerrshme, nuk rrija pa folur, isha e turpshme, tashme asgje nuk me\ninteresonte, kisha shoqe e nuk kisha shoke, por perqindja ndryshoi; shoket u\nbene arsyeja e gjith\u00e7kaje qe kisha, filluan te me respektonin te gjithe per ate\nqe po kthehesha, nuk kisha me frike nga askush, ndergjegjja ime ishte e qete ne\n\u00e7do moment, e mora jeten si nje loje ku me e rendesishmja ishte te beja qejf. E\njetoja jeten time vetem ne shkolle sepse sapo vija ne shtepi, mbyllesha ne\ndhomen time dhe rrija aty derisa flija gjume, qaja ne deshperim sepse me\nmungonte dikush, mbytesha ne ate vetmi e sa e sa here kam tentuar te lendoj\nveten. Serish e njejta rutine, shkolle-shtepi, por perballja ime me prinderit\ndo fillonte serish sepse tashme isha kthyer ne nje rebele qe nuk njihte kufi. Vazhdoja\nte lendohesha nga mungesa e nje nene. Fjalet qe ajo me thonte vazhdonin te me\nbenin pershtypje e nganj\u00ebhere pyesja veten: \u201cSi ka mundesi qe jam kaq vetem? Si\nmundet qe nje nwne te mos i b\u00ebj\u00eb pershtypje femija i tij? Jam bere 15 vje\u00e7e dhe\ns\u2019me ka pyetur asnjehere me ke shoqerohem, pse jam e merzitur, \u00e7fare me\nshqeteson\u2026\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Kisha nevoje per dashuri, kisha nevoje per nenen time qe te me keshillonte te mos beja gabime. O Zot, sa po ndryshoja! Fillova te kompletizohesha, ironia u be jeta ime, sarkazma me ndiqte gjithmone, tallesha, isha kthyer ne nje egoiste te poshter qe nuk mendonte me asgje perve\u00e7 vetes, kerkoja te dilja me e mira kudo, pa me interesuar me \u00e7mimi. Jetoja me deshiren per t\u2019u hakmarr\u00eb sepse isha kthyer ne nje njeri q\u00eb mendon vet\u00ebm veten dhe per kete gje vetem dy njerez e kishin fajin. P\u00ebrkunder te gjithave, shoqeria filloi me te vertet\u00eb te me vleresonte sepse i ndihmoja, i keshilloja, u thoja ato fjal\u00eb qe askush nuk pati meshire te m\u2019i thoshte mua, beja ato qe kisha nje jete qe i kisha deshiruar te m\u2019i thoshte dikush. <\/p>\n\n\n\n
P\u00ebrkunder te gjithave, shoqeria filloi me te vertet\u00eb te me vleresonte sepse\ni ndihmoja, i keshilloja, u thoja ato fjal\u00eb qe askush nuk pati meshire te m\u2019i\nthoshte mua, beja ato qe kisha nje jete qe i kisha deshiruar te m\u2019i thoshte\ndikush. Arrita te gaboja, por brenda kufirit dhe kjo, fale nje personi qe me\nndihmoi te kuptoja se sa egoiste isha, se sa shume gjera duhej te beja, se sa\nshume kisha per te mesuar. Ai m\u00eb beri te kuptonte se \u00e7fare ishte dashuria dhe\nkjo dashuri me beri te kuptoja shume. Filluan me te vertet\u00eb problemet e moshes,\npor une i kalova brenda normave. Duke mos ditur asgje, mesova shume. Vitin e te\npes\u00ebmb\u00ebdhjetave te mia do ta kujtoj gjithmone si nje vit jashtezakonisht te\nbukur, n\u00eb t\u00eb cilin arrita tri gjera: Te gaboja, te mesoja dhe te falja. Keshtu\nnisi nje vit tjeter kur un\u00eb mendova se me kaq kishin mbaruar problemet e mia, kisha\narritur ta justifikoja mamin qe nuk me kishte qendruar prane dhe gjith\u00eb ajo\nndjenje negative me ishte zhdukur ose t\u00eb pakten, keshtu mendoja. Ndryshova\nshkolle, ndryshova klase dhe ky ishte nje minus per mua, pasi rrezimi i asaj\nshoqerie qe dikur e pata, me shkat\u00ebrroi komplet. Te gjitha idealet e mia ishin\nvendosur mbi ate shoqeri, shto dhe faktin qe personi p\u00ebr t\u00eb cilin ju fola iku,\nu largua me eren\u2026 Ishte fundi i nje epoke te vjeter dhe fillimi i nje jete te\nmbushur me dhimbje, vuajtje, te qara, me depresion e ne fund, me deshiren per t\u2019i\ndh\u00ebn\u00eb fund jetes, pasi kuptova qe kisha jetuar ne nje genjeshter. Ditet plot\nvuajtje nuk pat\u00ebn fund…<\/p>\n\n\n\n
Nga deshperimi i madh lejova qe te me perdornin, te me merrnin n\u00ebp\u00ebr kembe,\nte me shihnin duke lotuar, te dobet. Epoka e re ishte interesi… U shnderrova\nne zarin e disa personave e pa e kuptuar, humba gjith\u00e7ka. Nuk kalonte dita pa\nte qarat e mia, me fryheshin syte, shume here perfundova te psikologia pa e\nditur askush. Beja gabim pas gabimi, perfundova duke provuar shume gjera vetem q\u00eb\nta harroja gjithe kete dhimbje, krijova nje tjeter shoqeri qe dikur as nuk ia\nhidhja syte. Prinderit s\u2019i degjoja aspak; me sakte, askush s\u2019e dinte \u00e7fare beja.\nU flisja me mosperfillje e ironi, pa e vrare shume mendjen. Fillova ta urreja\nveten per kete shnd\u00ebrrim, por nuk mund te ndryshoja dot. Kaluan muajt dhe\ngjendja sa vinte e b\u00ebhej me depresive. Arrita deri aty sa ne shume momente isha\ngati t\u2019i jepja fund jet\u00ebs, pija \u00e7fare me dilte perpara, kur lahesha mundohesha\nte mbytesha, luaja me thikat ne shtepi dhe shume here, perfundoja ne spital. S\u2019e\ndi ne \u00e7fare momenti fillova te merrja veten, te kuptoja se \u00e7fare po beja, por\ndi qe fillova te ngrihesha e t\u2019i vija kufi gjith\u00e7kaje, por tashme isha bere me\nhije e nuk mund te isha me e lumtur. Me mamin gjerat sa vinin e\nperkeqesoheshin, derisa nje nate plasi \u00e7do gje. Isha e lodhur duke d\u00ebgjuar: \u201cMos\nrri me ate! Mos rri me kete\u201d, me krahasimet qe bente… \u00c7a dreqin donte? Tani\nfilloi te interesohej per mua kur deri dje nuk dinte as emrin e shoqes sime me\nte ngushte? Ate dite ishte fundi! Pasi filloi te me fliste, nuk durova dot me\ndhe i thash\u00eb:<\/p>\n\n\n\n
– \u00cbsht\u00eb hera e fundit qe m\u2019i thua keto gjera! Se me ke rri un\u00eb nuk eshte\npune per ty! Po a dreqin ke menduar ndonjhere si ndihem un\u00eb kur ti me flet\nkeshtu? Pse, \u00e7a kujton ti, se vetem per te me dhene per te ngrene kisha nevoje\nune? \u00c7a dreq nene je ti? <\/p>\n\n\n\n
Me kaq e lashe, por ajo u ndje shume e ofenduar dhe filloi: <\/p>\n\n\n\n
– Ti m\u2019i thua mua keto gjera? Un\u00eb t\u00eb kam rrit, une te kam vesh, te kam\nushqyer… – dhe bla bla bla, te njejtat fjale si gjithmone, po me nje ndryshim,\nqe kete here filloj te qante. <\/p>\n\n\n\n
Un\u00eb, me nje indiference te madhe vura kufjet dhe ndeza kompjuterin. Ajo\nvazhdonte t\u00eb llomotiste nga dhoma tjeter, por une nuk isha e interesuar ta\ndegjoja. Aty kuptova qe tashme nuk me interesonte me asgje, por e di qe ky\nishte fillimi i nje rrefimi dhe nje debati te gjate sepse \u00e7do gje qe kam\nperbrenda do t\u2019ia them. Nuk arriten te me mesonin dhe te me njihnin te vogel…\nKa ardhuar momenti te ma degjojne zerin tani qe jam lodhur nga gjith\u00e7ka dhe jam\nbere si nje bombe qe eshte gati te perlcas\u00eb nga momenti ne moment. Urrej k\u00ebt\u00eb\nqe jam dhe s\u2019e mohoj, por nuk mund te ndryshoj me, te pakten derisa te nxjerr\nte gjithe kete inat qe kam perbrenda. Kam humbur gjith\u00e7ka, por as kjo nuk me\nben me pershtypje, jam mesuar me gjith\u00e7ka. Uroj te mos ju kem lodhur me\nhistorine time, po me te vertet\u00eb kisha nevoje qe te hapesha, dikush te me\ndegjonte zerin… Letra ime kishte me shume ndjenja, por per momentin kaq mund\nte beja, ishte me mire per mua te thoja \u00e7fare ndjeja sesa \u00e7fare bera. N\u00ebse jeni\nte interesuar mund edhe t\u2019jua tregoj t\u00eb tjerat ne nje pjese tjeter. Ndihem pak\nme mire, por gjithashtu, ndjej qe fundi im eshte shume afer\u2026<\/p>\n\n\n\n
Ju faleminderit!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Pershendetje! S\u2019e kisha menduar ndonjehere veten ne keto pozita\u2026 Ndoshta e kerkova vet\u00eb, por nuk vazhdohej me ashtu. Jam Elona nga Tirana dhe do tw doja te tregoja historine time. Ndoshta shume te tjere e gjejne veten brenda saj\u2026 Jam 18 vje\u00e7e dhe fakti qe po e bej publike kwtw qw po mw ndodh, do […]<\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":21711,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[94],"tags":[254,2106],"class_list":["post-22177","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-histori-nga-jeta","tag-histori-personale","tag-historia"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/22177","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=22177"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/22177\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/media\/21711"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=22177"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=22177"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=22177"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}