<\/p>\n\n\n\n
Pershendetje! Jam Alma nga Durresi. E\nlenduar nga provat e veshtira qe kam hasur gjate ketyre viteve te fundit te\njetes sime, vendosa t\u2019ju shkruaj. Jam 21 vje\u00e7e dhe jam vetem. Deri ne moshen\n17 vje\u00e7are, ne jeten time \u00e7do gje ishte ok, pra, nuk kisha asnje problem, as\nshendetesor, as te ndonje lloji tjeter dhe vazhdoja e qete shkollen e mesme. Por,\nproblemet filluan nga ajo moshe. Kisha kohe qe nuk ndihesha shum\u00eb mire, kisha\ndhimbje koke te vazhdueshme dhe mendoja se kjo ishte pasoje e shume streseve qe\nkisha pasur kohet e fundit me mesimet dhe me familjen sepse isha vajza e vetme\ndhe duhet te kujdeseshin shume per mua ne \u00e7do detaj. Un\u00eb, si e vetmja qe isha,\nduhet t\u2019i beja krenare ata. Gjate gjithe kohes ankohesha per dhimbjen e kokes, por\nasnjehere nuk na shkonte ndermend se kjo do te ishte arsyeja e te gjitha\nfatkeqesive te mia. Kaloi nj\u00eb vit dhe dhimbja sa vinte e shtohej m\u00eb shume, u\nbeme merak te gjithe dhe keshtu, vendosem te benim nje kontroll te doktori. Shkova\nse bashku me mamane time dhe, si gjithmone, i shpjegova gjith\u00e7ka doktorit. Ai me\nberi disa analiza. Pasi i mbaruam te gjitha, mami im e pyeti se \u00e7fare ishte,\npor kur une nuk isha aty. E pash\u00eb qe doli e shqetesuar nga dhoma dhe un\u00eb e\npyeta se \u00e7fare i kishte thene doktori, por ajo m\u2019u p\u00ebrgjigj shkurt: \u201cAsgj\u00eb\u201d. Gjat\u00eb\ngjith\u00eb rruges, ajo nuk me foli fare. Kur arritem ne shtepi, i kerkova shpjegim,\npor me tha se kete dhimbje e kisha vetem nga streset dhe nga dielli. Keto fjale\nnuk me binden shume, por nuk dyshova sepse mendoja se nuk kishte arsye per te\nme genjyer. Erdhi darka dhe filluam te hanim buke. Nderkohe, babi kishte folur\nme mamin dhe \u00e7uditerisht, ata filluan te me mbanin shume mire, babi filloi te\nme shihte me ca sy qe gati lotonin. S\u2019e kuptoja se nga vinte e gjitha kjo, edhe\npse dyshoja ne lidhje me viziten te doktori. Keshtu kaluan disa dite kur edhe\nnjehere e pashe mamin duke qare. Nuk po kuptoja asgje… Kisha frike se mos ajo\ndhimbja e kokes ishte me e rende nga sa une mendoja ose me sakte nga sa me kishin\nbere te mendoja. Vendosa te flisja seriozisht me prinderit e mi dhe nje dite,\nkur te gjithe ishim s\u00eb bashku, i pyes: A mund ta di pse kjo gjendje ne shtepine\ntone, pse ndryshoi \u00e7do gje kaq shpejt, qe nga dita kur une u vizitova? Mami me\npa dhe me tha: \u201cJe bere me fiksime moj vajze, ta shpjegova njehere se \u00e7fare kishe,\npse e hap serish kete teme?\u201d. E ofenduar nga kjo pergjigje kaq e ftohte, u largova\npa folur me, nderkohe qe une pija gjithmone e me shume ila\u00e7e dhe gjendja ime\nshendetesore sa vinte e rendohej.<\/p>\n\n\n\n
Isha shume e stresuar sepse jo vet\u00ebm prind\u00ebrit,\npor e gjith\u00eb familja filloi t\u00eb kujdesej p\u00ebr mua n\u00eb \u00e7do detaj, p\u00ebr \u00e7do levizje timen.\nNuk isha me e lire si me perpara, \u00e7do gje kishte ndryshuar. Nuk kisha m\u00eb as\nmundesine per te njohur njerez, ndoshta edhe djem; nga kjo situate qe ishte krijuar,\nisha gjate gjithe kohes ne stres. Ajo qe me shqetesonte, ishte gjendja ime\nsepse isha shum\u00eb e dobet fizikisht, ne \u00e7do gje. Keshtu kalova me shume se nje vit,\npor nje dite rastesisht d\u00ebgjova di\u00e7ka qe me shkaterroi jeten. At\u00eb dite kishte\nardhur gjyshja me gjyshin dhe po flisnin me mamin. D\u00ebgjova qe gjyshja i tha mamit:\n\u201cEdhe per sa kohe do t\u2019ia fshehesh Almes?\u201d. Mami i tha: \u201cNuk ma ben zemra t\u2019i\nthem qe eshte me tumor!\u201d. O Zot, kur degjova keto fjale, m\u2019u duk sikur qielli\nme kishte rene ne koke. Aq shume u shokova saqe m\u00eb ra te fiket. Nuk mbaj mend\nme asgje deri ne momentin kur e gjeta veten shtrire dhe mamin mbi koke. Pasi e\nmora veten, kerkova shpjegime a do vazhdoja ta jetoja me jeten si dikur apo \u00e7do\ngj\u00eb do t\u00eb ndryshonte dhe kete here, doja vetem te verteten. Mami me tha: \u201cDuhet\nte besh analizat per te marre pergjigjen perfundimtare n\u00ebse eshte tumor mashkullor\napo femeror. Gjithashtu, duhet te dish se \u00e7fare ta shkakton kjo semundje, qe te\njesh e vetedijshme per \u00e7do gje…\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Muajt e pare kane qene muajt me te veshtire\nte jetes sime sepse nuk mesohesha dot me kete fakt qe jeta ime mund te merrte\nfund nga momenti ne moment, duhet te beja analizat, por kisha frike sepse n\u00ebse\ndo t\u00eb m\u00eb dilte femerore, jeta do t\u00eb m\u00eb merrte fund. Nuk flisja me askend, mbyllesha\nne dhomen time dhe vetem qaja. Me vinin shoqet, por une nuk pranoja askend dhe doja\nte rrija vetem. Stresi kishte mbulur shtepine time, ndersa une rrija gjithe diten\nne shtepi dhe nuk beja asgje. Mundohesha gjithmon\u00eb te rrija larg te gjitheve, degjoja\nmuzike dhe qaja; kjo ishte monotonia qe shoqeronte diten time. Koha kalonte dhe\nishte po e njejta gje, prinderit qe mundoheshin te me mbushnin mendjen te beja\nanalizat dhe njekohesisht, me perkrahnin, te afermit qe vinin te me ngushellonin,\nedhe shoqet po ashtu. Kjo gjendje nuk po me pelqente aspak dhe per kete arsye,\nvendosa te mos isha me kaq e qete, por doja te shkoja te kenaqesha, ndoshta\nedhe per te fundit here. Keshtu, harrova gjith\u00e7ka, harrova familjen, shoqerine\ndhe isha e perqendruar te vetja ime. Fillova te beja \u201cjeten e nates\u201d, dilja me\nshoket e mi dhe ktheheshim gjithmone pas ores 2 t\u00eb nat\u00ebs. Shkoja neper dyqane\ndhe harxhoja ne maksimum, duke blere vetem rroba nga me te \u00e7uditshmet, qe nuk i\npershateshin fare stilit tim. Kisha vendosur te shijoja jeten e gjith\u00e7ka qe\nbera n\u00eb ate kohe, ishte shume ndryshe nga jeta ime dhe asnjehere nuk do t\u2019ia\nfal vetes. Shoqerohesha me njerez me te medhenj, shkoja ne diskotek\u00eb e vetem\nkerceja duke bere gjera qe nuk i pershtateshin nivelit tim. Nj\u00ebhere mbaj mend\nqe isha gati te kryeja marr\u00ebdh\u00ebnie seksuale me dike qe as nuk e njihja, por ne\nato momente di\u00e7ka me ndali dhe falenderoj Zotin qe nuk arrita te beja asgje. N\u00eb\nshum\u00eb momente, isha gati te perdorja edhe lende te ndryshme narkotike, por as\nkete nuk arrita ta beja. Pata shume momente ku isha gati te beja shume gjera, por\nasgje nuk ndodhi. Nga kjo gjendje zhgenjyese, vazhdova per disa muaj me radhe,\nedhe pse prinderit mundoheshin te me ndalonin duke me dh\u00ebn\u00eb urdhera ose duke me\nb\u00ebr\u00eb moral. E bukura ishte se nuk me ndalonin dot dhe une duhet ta beja gjith\u00e7ka\nvete, pra, duhet ta kuptoja se po beja gabim, se duhet te ndryshoja sjellje dhe\nse duhet te perqendrohesha te semundja ime sepse dija thjesht qe kisha disa\ngure ne koke qe me shkaktonin dhimbje te tmerrshme, ose si\u00e7 quhet ndryshe ne\ngjuhen mjekesore, tumor. Vetem kaq dija dhe m\u2019u desh shume kohe te kuptoja se\nkeshtu po shkaterroja vete jeten time. Nuk e di me saktesi se si me erdhi\nmendja dhe gjykimi i drejte, por pas aq shume daljeve naten, e kuptova qe nuk isha\nune kjo vajze qe pelqeja kete jete; keshtu ndryshova serish gjith\u00e7ka, por\nndryshova vetem per kete sepse serish u futa ne nje depresion me te madh se te\nparin dhe askush nuk me kuptonte, thjesht, me shihnin me meshire, por une nuk\ndoja meshire, une kisha nevoje per mbeshtetje dhe jo se nuk e kisha\nmbeshtetjen, por jo ne ate menyre qe te plotesonin gjith\u00e7ka; e benin sikur\nasgje nuk kishte ndodhur. Une doja dike qe te bisedonte per kete semundje dhe\njo te ndryshonte teme sa here qe mundohesha te flisja per te sepse fundi-fundit,\nune i kisha te gjitha pasojat, une do t\u00eb vuaja. Isha e vetme dhe kjo vetmi m\u00eb hiqte\nshpresat per gjith\u00e7ka, nuk kisha optimiz\u00ebm dhe forc\u00eb per asgje. Po keshtu,\nkalova edhe disa kohe e zhytur ne depresion dhe po e vetme arrita t\u2019ia dilja\nmbane dhe mora frenat e jetes sime. Pas atyre dit\u00ebve qe kalova ne stres,\nvendosa te informohesha per kete semundje. Shkova te konsultohesha me nje mjek\ndhe ai m\u2019i tha te gjitha. M\u00eb tha se duhet te beja patjeter analizat qe te dinim\nse \u00e7\u2019duhet te benim dhe filloi te me tregonte pasojat e kesaj semundjeje, duke\nfutur ketu edhe vdekjen. E kisha mbledhur mendjen dhe isha e gatshme te degjoja\ngjith\u00e7ka. Pas kesaj bisede, vendosa te beja analizat dhe i lajmerova edhe prinderit.\nPas disa ditesh, bera analizat dhe isha ne tension gjate gjithe kohes sepse gjith\u00e7ka\nvarej nga ato analiza. Kalova momente te paimagjinueshme tensioni dhe, si gjithmone,\nasnje nuk kisha prane vetes, edhe pse mundoheshin. Ja ku erdhi edhe dita qe do\nmerrja pergjigjet… u nisa e shoqeruar nga prinderit dhe, sapo arrita atje,\ndoktori me mori dhe me dergoi te salla e analizave. Atje me tha: \u201cJe me shume\nfat sepse pergjigjet kane dal\u00eb shume mire, ti mund te operohesh sepse tumori\neshte mashkullor. Por, perve\u00e7 kesaj, duhet te te njoh edhe me pasojat e operacionit,\npasi ky \u00ebsht\u00eb nj\u00eb operacion shum\u00eb i rreziksh\u00ebm\u201d. <\/p>\n\n\n\n
Isha e lumtur nga ajo \u00e7ka me tha doktori, por\ne mbajta veten dhe e degjova deri ne fund. Ai me tha se tumori ndodhej ne nje\nvend mjaft delikat dhe n\u00ebse doktoret benin gabimin me te vogel, at\u00ebhere pasojat\ndo ishin te renda, si p\u00ebr shembull, humbje kujtese, demtim i trurit te vogel\netj. Di\u00e7ka mjaft pozitive ishte se n\u00ebse doktoret e hiqnin me sukses, at\u00ebhere\nnuk do kishte perseritje, pra, nuk ekzistonte me mundesia per nje rikrijim te tumorit.\nNga salla e analizave dola e lumtur dhe i njoftova prinderit e mi per gjith\u00e7ka\nqe me kishte thene doktori. Gjithashtu, operimin duhet ta beja se shpejti, jashte\nvendit, ne Itali. U mor vendimi qe do ta beja ne Milano sepse atje kisha edhe\nnjerez.<\/p>\n\n\n\n
Pasi rregulluam gjith\u00e7ka dhe i mora dokumentet per udhetimin, u nisa per ne Milano, pa ditur asgje. Pa e ditur se cili do t\u00eb ishte perfundimi i ketij kapitulli te jetes sime, u pershendeta me te gjithe si per here te fundit…<\/p>\n\n\n\n
N\u00eb shum\u00eb momente, isha gati te perdorja\nedhe lende te ndryshme narkotike, por as kete nuk arrita ta beja. Pata shume\nmomente ku isha gati te beja shume gjera, por asgje nuk ndodhi. Nga kjo gjendje\nzhgenjyese, vazhdova per disa muaj me radhe, edhe pse prinderit mundoheshin te\nme ndalonin duke me dh\u00ebn\u00eb urdhera ose duke me b\u00ebr\u00eb moral. E bukura ishte se nuk\nme ndalonin dot dhe une duhet ta beja gjith\u00e7ka vete, pra, duhet ta kuptoja se\npo beja gabim, se duhet te ndryshoja sjellje dhe se duhet te perqendrohesha te\nsemundja ime sepse dija thjesht qe kisha disa gure ne koke qe me shkaktonin dhimbje\nte tmerrshme, ose si\u00e7 quhet ndryshe ne gjuhen mjekesore, tumor. Vetem kaq dija\ndhe m\u2019u desh shume kohe te kuptoja se keshtu po shkaterroja vete jeten time. Nuk\ne di me saktesi se si me erdhi mendja dhe gjykimi i drejte, por pas aq shume\ndaljeve naten, e kuptova qe nuk isha une kjo vajze qe pelqeja kete jete; keshtu\nndryshova serish gjith\u00e7ka, por ndryshova vetem per kete sepse serish u futa ne\nnje depresion me te madh se te parin dhe askush nuk me kuptonte, thjesht, me shihnin\nme meshire, por une nuk doja meshire, une kisha nevoje per mbeshtetje dhe jo se\nnuk e kisha mbeshtetjen, por jo ne ate menyre qe te plotesonin gjith\u00e7ka; e benin\nsikur asgje nuk kishte ndodhur. Une doja dike qe te bisedonte per kete semundje\ndhe jo te ndryshonte teme sa here qe mundohesha te flisja per te sepse fundi-fundit,\nune i kisha te gjitha pasojat, une do t\u00eb vuaja. Isha e vetme dhe kjo vetmi m\u00eb hiqte\nshpresat per gjith\u00e7ka, nuk kisha optimiz\u00ebm dhe forc\u00eb per asgje. Po keshtu,\nkalova edhe disa kohe e zhytur ne depresion dhe po e vetme arrita t\u2019ia dilja\nmbane dhe mora frenat e jetes sime. Pas atyre dit\u00ebve qe kalova ne stres,\nvendosa te informohesha per kete semundje. Shkova te konsultohesha me nje mjek\ndhe ai m\u2019i tha te gjitha. M\u00eb tha se duhet te beja patjeter analizat qe te dinim\nse \u00e7\u2019duhet te benim dhe filloi te me tregonte pasojat e kesaj semundjeje, duke\nfutur ketu edhe vdekjen. E kisha mbledhur mendjen dhe isha e gatshme te degjoja\ngjith\u00e7ka. Pas kesaj bisede, vendosa te beja analizat dhe i lajmerova edhe prinderit.\nPas disa ditesh, bera analizat dhe isha ne tension gjate gjithe kohes sepse gjith\u00e7ka\nvarej nga ato analiza. Kalova momente te paimagjinueshme tensioni dhe, si gjithmone,\nasnje nuk kisha prane vetes, edhe pse mundoheshin. Ja ku erdhi edhe dita qe do\nmerrja pergjigjet… u nisa e shoqeruar nga prinderit dhe, sapo arrita atje,\ndoktori me mori dhe me dergoi te salla e analizave. Atje me tha: \u201cJe me shume\nfat sepse pergjigjet kane dal\u00eb shume mire, ti mund te operohesh sepse tumori\neshte mashkullor. Por, perve\u00e7 kesaj, duhet te te njoh edhe me pasojat e operacionit,\npasi ky \u00ebsht\u00eb nj\u00eb operacion shum\u00eb i rreziksh\u00ebm\u201d. <\/p>\n\n\n\n
Isha e lumtur nga ajo \u00e7ka me tha doktori, por\ne mbajta veten dhe e degjova deri ne fund. Ai me tha se tumori ndodhej ne nje\nvend mjaft delikat dhe n\u00ebse doktoret benin gabimin me te vogel, at\u00ebhere pasojat\ndo ishin te renda, si p\u00ebr shembull, humbje kujtese, demtim i trurit te vogel\netj. Di\u00e7ka mjaft pozitive ishte se n\u00ebse doktoret e hiqnin me sukses, at\u00ebhere\nnuk do kishte perseritje, pra, nuk ekzistonte me mundesia per nje rikrijim te tumorit.\nNga salla e analizave dola e lumtur dhe i njoftova prinderit e mi per gjith\u00e7ka\nqe me kishte thene doktori. Gjithashtu, operimin duhet ta beja se shpejti, jashte\nvendit, ne Itali. U mor vendimi qe do ta beja ne Milano sepse atje kisha edhe\nnjerez.<\/p>\n\n\n\n
Pasi rregulluam gjith\u00e7ka dhe i mora dokumentet\nper udhetimin, u nisa per ne Milano, pa ditur asgje. Pa e ditur se cili do t\u00eb ishte\nperfundimi i ketij kapitulli te jetes sime, u pershendeta me te gjithe si per\nhere te fundit. Arrita ne Milano dhe atje duhet te rrija 2 jave pa bere asgje.\nQ\u00ebndrimi atje ka qen\u00eb me i veshtiri sepse filluan te me shfaqeshin shenjat e\nsemundjes time, filluan te me binin floket dhe kisha shenja te ndryshme ne trup.\nEdhe gjendja ime fizike ra shume, rrija shtrire gjithe diten, por perve\u00e7 kesaj,\nvuaja edhe emocionalisht sepse \u00e7do dite mendoja se si do dilja, \u00e7do dite po kjo\ngje fluturonte ne mendjen time. Kusherira mundohej te me ngrinte humorin dhe gjithmone\nme kerkonte te dilnim, por une nuk pranoja. <\/p>\n\n\n\n
Nje dite vendosa te dilja se bashku me\nshoqerine e saj qe ishte shqiptare. Ndaluam ne nje kafene dhe keshtu, filluam\nte bisedonim; ishim bashke me dy shoqe te Enxhit (kush\u00ebrir\u00ebs time) dhe dy djem\nte tjere. Te gjithe e dinin per s\u00ebmundjen time dhe mundoheshin t\u00eb m\u00eb b\u00ebnin t\u00eb qeshja.\nNjeri nga ata djemte, Anxhelo, m\u00eb beri shume pershtypje si nga ana e jashtme,\nashtu edhe nga menyra se si fliste. Mbaj mend qe ai mundohej gjithmone te m\u00eb\nbente te ndihesha mire, gjithashtu me fliste edhe per semundjen time qe duhet\nte isha e forte dhe e gatshme te perballoja gjith\u00e7ka. M\u00eb benin te ndihesha\nshume mire ato fjale qe askush nuk m\u2019i kishte thene. Vinte gjithmone ne shtepine\ne Enxhit dhe duke ardhur kaq shpesh, fillova te ndjeja edhe me shume per te, me\nshume sesa thjesht p\u00ebr nje shok. Te njejten gje kisha pare edhe nga ana e tij,\npor askush nuk mund te fliste per kete sepse te gjithe ishin perqendruar te\nsemundja ime. Erdhen edhe ditet e fundit dhe Anxhelon e kisha gjithmone prane.\nAi me ndihmonte ne \u00e7do gje. Nje dite, tek filluam te flisnim pak per ndjenjat\ntona, ai me puthi. U ndjeva mjaft mire, por te dy e dinim qe rruget tona ishin\nte ndryshme ne \u00e7do kuptim, keshtu qe e lejuam veten te ishim te lire, domethn\u00ebn\u00eb,\nkjo marr\u00ebdh\u00ebnie e krijuar do zgjaste per sa kohe te isha une ketu. Nje dite\npara se te operohesha, isha shume keq sepse \u00e7do gje me dukej sikur do ta shihja\nper here te fundit. Ajo dite ka qene dita me e shkurter dhe me dhimbshme e\njetes sime. Eshte e tmerrshme te dish qe mund te vdesesh, te besh gjerat qe ben\ngjithmone per te fundit here… <\/p>\n\n\n\n
T\u00eb nes\u00ebrmen u ndava me te gjithe dhe i\npashe te gjithe per here te fundit. Operacioni do zgjaste rreth 4 ore. Pasi u\nfuta ne salle, mbaj mend qe me injektuan nj\u00eb ila\u00e7 dhe rashe ne gjume. Gjate\noperimit nuk mbaj mend asgje, madje as edhe nuk kam enderruar; thjesht isha si\nnje trup i ngrire, i ftohte. Kishin kaluar 6 ore pasi u zgjova dhe ndjeja nje\ndhimbje te madhe ne koke. Menjehere kerkova te flisja me doktoret dhe mbaj mend\nvetem kaq; qe doktori vjen dhe me thote: \u201cBravo, do jetosh!\u201d. Pas k\u00ebtyre\nfjaleve, e lumtur me zuri gjumi serish. U ngrita diten tjeter dhe bisedova serish\nme doktorin, i cili me tha: \u201cOperacioni doli me sukses. Tani do te shohim ecurine\ntende, por je e lire te kthehesh ne atdhe\u201d.<\/p>\n\n\n\n
E lumtur, pas nj\u00eb jave dola nga spitali\ndhe vendosa te kthehesha ne Shqiperi, ku me priste nje jete ndryshe. U ndava me\nte gjithe, edhe me Anxhelon dhe e falenderova per gjith\u00e7ka kishte bere per mua.\nU ktheva, i takova te gjithe dhe e lumtur, vendosa te merrja disa vendime per\njeten time. Vendosa te mbaroja shkollen, te kujdesesha sa me shume per veten\ndhe te mundohesha te kthehesha nga ana fizike, si\u00e7 isha dikur. Sa per semundjen,\nmund te them qe akoma luftoj qe te me zhduket rrenjesisht. Qe nga ajo dite, kam\nndryshuar shume sepse u bera e afte te luftoja vetem, kunder nje semundjeje te\nveshtire. Di te them edhe kete; tani kam dal\u00eb e zonja e vetes dhe jam shum\u00eb krenare\nper kete sepse kam ecur shume perpara. S\u00eb fundmi, per te mbyllur gjith\u00e7ka, dua\nte them se kushdo njeri qe ka jetuar si une ose merr vesh di\u00e7ka te rende per\njeten e tij, nuk duhet t\u00eb mbyllet ne vetvete sepse kjo eshte shkaterruese, por\nduhet te jete optimist per jeten e tij. Une pendohem per gjith\u00e7ka qe bera, por\najo me mesoi t\u2019ia dilja mbane po vete. Duhet force edhe guxim per te jetuar, se\nne kete jete, asgje nuk eshte e lehte. Jeta eshte nj\u00eb dhe vet\u00ebm nj\u00eb. Ju faleminderit\nq\u00eb e lexuat historine time\u2026<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Pershendetje! Jam Alma nga Durresi. E lenduar nga provat e veshtira qe kam hasur gjate ketyre viteve te fundit te jetes sime, vendosa t\u2019ju shkruaj. Jam 21 vje\u00e7e dhe jam vetem. Deri ne moshen 17 vje\u00e7are, ne jeten time \u00e7do gje ishte ok, pra, nuk kisha asnje problem, as shendetesor, as te ndonje lloji tjeter […]<\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":20576,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[94],"tags":[249],"class_list":["post-21208","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-histori-nga-jeta","tag-histori"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/21208","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=21208"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/21208\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/media\/20576"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=21208"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=21208"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/intervista.al\/web\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=21208"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}